Ik wil best toegeven dat ik de afgelopen maanden wat zenuwachtig heb rondgefietst. Sinds de datum van de Snerttocht bekend werd stond deze rood omcirkeld in mijn agenda. Spreekwoordelijk natuurlijk, want ik heb geen agenda (op Nienke na dan). Tijdens de woensdagavondtrainingen (en soms ook op zondag) werd er wel eens gesprint. Viaductje op, de lange weg naar Steentil, wie is er het eerst in de Stad, dat soort dingen. Angstgegner was natuurlijk Chris, vooral als de sprint op tijd werd aangetrokken. Het tempo ellenlang beestachtig hoog houden, dan nog 1 demarage en Chris reed met twee vingers in zijn neus (soms letterlijk) als eerste over de streep. Toch is het me een paar keer gelukt Chris te verslaan, bewijs dat het tóch mogelijk was. Dat gaf hoop voor mijn eerste doel van dit jaar: de Bierbokaal winnen. Continue reading →