Tja, renner in beeld, waarom ik (bedankt Alie ik voel me zeer vereerd). Na maandenlang uitstel, en hopen op afstel, toch maar de laptop open geklapt en begonnen met typen. Verwacht geen fantastisch wielrenners verleden van mij, ik had geen pyjama met wielrenners erop of wat dan ook.
Eerst maar weer eens inspiratie opdoen uit de oude verhalen van trapstelrennersinbeeld
Het is nu zondagavond 3 september 2017, Nederland heeft net gewonnen van Bulgarije en maakt nog steeds kans om naar het EK in Moskou te gaan. Maar veel belangrijker; in ben net terug van een week fietsen in de Pyreneeën. Wat een heerlijke week, met fantastische mensen, indrukwekkende omgeving en geen spatje vlak land. Later meer hierover.
In heb gegraven in mijn geheugen, is er in mijn jeugd iets gebeurd waarom ik fietsen nu zo leuk vind? Eigenlijk niet. Lang geleden (57 jaar) geboren in Den Haag (die mooie stad achter de duine). Op mijn 6e naar Stadskanaal verhuisd omdat mijn vader daar een baan kreeg. Later naar Haren verhuisd en op mijn 16e gelijk een brommer gekocht (Yamaha FS1), fietsen was maar niks. Studeren in Groningen en daarna gelijk een auto gekocht van mijn zuurverdiende geld in de ploegendienst bij de Suikerunie. Nog 6 jaren in Garrelsweer gewoond en zo nu en dan wel woon/werk verkeer op de fiets afgelegd maar wel op een statige grote oude gazelle herenfiets. Maar het begin was er.
Liesbeth ontmoet, huisje in de stad gekocht, kinderen, werken, carrière maken etc. Wielrennen??? Wat is dat?
De kinderen werden wat ouder en bleken aardig sportief. Ik ben zelf tamelijk sportief skiër en heb zelfs opleidingen tot skileraar gevolgd en gehaald. Ik heb jaren met veel plezier op de rolmat bij Snowlimits (nu in Kardinge) skiles gegeven.
Eén van de collega skileraren bij Snowlimits ging als stageopdracht een jeugd skiteam oprichten. Toen bleek dat onze kids (Bram en Susan) ook wel leuk konden skiën. Van het één kwam het ander, een aantal jaren waren wij drijvende kracht achter skiteam “Top of Holland” en onze kids deden leuk mee met de nationale top. Onze dochter is zelfs nog in 2014 Nederlands kampioen geworden. Beide kids moesten veel trainen, waren in de winter bijna altijd in de sneeuw en in de zomer moest er gewerkt worden aan kracht en conditie.
Toen is het begonnen: voor beide kids heb ik toen een racefiets gekocht (bij Klamer, aanbieding, alles voor 50% ☺). Onze zoon is helaas al snel gestopt met skiën en toen heb ik zijn wielrenfiets maar gepakt. Dat bleek leuker dan ik dacht en in 2012 ben ik via Luuk in aanraking gekomen met het Trapstel en gelijk lid geworden. In clubverband wielrennen werd het steeds leuker. Het fietsen in groepen is veel leuker dan alleen, het gaat ook makkelijker, sneller en je komt langs hele mooie weggetjes.

In september 2013 ben ik met een groep Trapstellers voor het eerst naar de Dolomieten geweest. Een prachtige en memorabele week waar ik nog steeds met veel plezier aan terug denk.
Vanaf die tijd probeer ik het wielrennen te combineren met hardlopen. In de winter wat meer de nadruk op hardlopen met als doel om in het voorjaar een marathon te kunnen lopen. In de zomer kan ik van veel met wielrennen bezig zijn. Zo gaat dat nu al een aantal jaren, het wielrennen begint zelf meer de voorkeur te krijgen, zeker nadat ik mij Trek Domane SL7 het afgelopen jaar heb aangeschaft.
Toch heb ik nog steeds veel ontzag voor de bergen. In 2015 ben ik mee geweest met de Ventoux reis waarbij mijn eerste beklimming op die lelijke kale berg mij altijd zal bijblijven. Vele keren moeten afstappen, even bij het monument van Tom Simpson gelegen (had er toen wel bij willen liggen). Verkrampt kwam ik na geloof ik na 3 uur ploeteren op de top aan. Na 2 uur rusten toch maar afgedaald naar Malaucene waar het ook niet helemaal goed ging. Afijn, na controle in het ziekenhuis bleek er gelukkig niets aan de hand.
Het ontzag voor de bergen is wel gebleven, een aantal keren heb ik tot het uiterste moeten gaan om de top te halen, terwijl anderen lachend boven komen.
Tot afgelopen week in de Pyreneeën.
De eerste dagen was het zwaar, de beklimming van de Soulor was een martelgang. Na mijn rustdag stond op woensdag de beklimming van de Tourmalet op het programma. De bekende klassieker uit de Tour de France, een must om af te strepen op je “to do“ list. Iedereen praatte elkaar het hoofd dol, hoe moeilijk deze berg wel was. Zal ik het wel doen of niet doen???
Toch maar besloten om het te doen en op woensdag stonden we om half 10 klaar voor vertrek. Er was zelfs verzorging geregeld voor onderweg en op de top. In een rustig tempo fietsten we naar de start van de beklimming. Het was rustig in de groep, geen grapjes meer, iedereen vol ontzag over hetgeen wat komen ging. Ik had mij voorgenomen goed op mijn hartslag te letten, niet over de rode te gaan. Eigenlijk was dit de gouden tip. De eerste helft van de beklimming ging relatief gemakkelijk (zelfs op de 28). Iets mijn snelheid minderen als de hartslag te hoog dreigde te worden. De laatste 6 kilometer van de beklimming werd het wat steiler, schakelen naar mijn kleinste verzet en het bleef prima gaan. Ik kon zelfs een aantal clubgenoten inhalen en voor blijven. Eigenlijk heb ik de top makkelijk gehaald, genoten van de beklimming en de omgeving. En wat een ontlading als je dan boven komt, het uitschreeuwen van voldoening!
De volgende dagen bleef het klimmen goed gaan, de Hautacam met als toegift de Tramassel bleek prima te doen, nipt de eindsprint op de top verloren van Marten. Een dag later heerlijk omhoog gefietst naar de Troumousse, zelfs daar nog een eindsprintje kunnen doen.
Het afdalen gaat nog steeds met veel beheersing maar het klimmen gaat nu fantastisch.
Ik kijk nu al uit naar de volgende trip in het hooggebergte!

Gepubliceerd op: 4 september 2017 om 11:33 uur.
13 Berichten

13 reacties



Bericht plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *