Rustdag

Wat is nou precies de definitie van een rustdag ? Na een lange reis en twee fanatieke fietsdagen voor de meesten. Was het vandaag tijd voor een rustdag. Maar zoals ook de profs dat doen zou er toch een stukje gefietst worden. Eerst een rustige ochtend , even naar de bank, de winkel of wat men dan ook wil doen. Sleutelen uiteraard , er zijn mensen die elke dag aan hun fiets kunnen sleutelen. En ook de Wi-Fi hoek was weer goed gevuld. Elf uur zou er vertrokken worden voor een rit met twee mogelijkheden.

Veertig kilometer met een flinke daling en stevige klim of zeventig kilometer met een rit door de appelvelden rond Castel Thun. Twaalf enthousiasten melden zich rond elf uur Herman,Marten,Hans,Jan Willem,Frans,Albert,Rob,Jeroen,Niek,Douwe,Tiemen en ik. Peter Kok is al eerder vertrokken , onder het motto, jullie halen me toch wel in. Wij hebben hem niet meer gezien. Net als gisteren vertrekken we met een kleine klim en een hele fikse afdaling er achteraan.

Onder aan de afdaling wachten was de afspraak. Zoals gebruikelijk gaat ieder in zijn eigen tempo de afdaling in. Het wachten is bij de afdaling altijd op Hans en Wim. Dit keer was Wim echter al wat vooruit dus was het alleen aftellen tot de Pinarello Paris als een rode bliksemschicht voorbij schiet. Het was effe wachten vandaag maar hij was er weer , de onverschrokken Hans daalt en manoeuvreert als een JSF(mag ik hopen voor dat geld). De bochten en daalkwaliteiten van Wim zijn geroemd binnen de club maar ook Herman blijkt een nieuwe bergkoning. Heuvel op zie je hem genieten en heuvel af….zie je hem niet. Hij vliegt er vandoor om beneden met een glimlach van oor tot oor op je te wachten.

Maar niet iedereen komt beneden vandaag. Jeroen blijkt al redelijk snel omgedraaid te zijn vanwege fysieke klachten en Frans is kwijt. We wachten lang maar er komt niets. Wel komt er een Hollands busje met vier enthousiast zwaaiende trapstellers voorbij. Voordat we ze konden vragen even de heuvel op te rijden waren ze echter al uit beeld. Volgens mij gingen ze op het vlakke fietsen ergens in de buurt. Tiemen , Douwe en Niek besluiten het net afgedaalde traject maar weer op te rijden.

Op zoek naar de ook telefonisch niet bereikbare Frans. Peter Kok komen ze wel tegen , Frans niet. De rest gaat verder met de afgesproken tocht. Het tempo is laag zoals het een rustdag betaamt , toch zitten er af en toe gemene klimmetjes in het parcours. En een afdeling over een hobbelig , losliggend grindpad achtig weggetje waar je met 17% af en toe je fietst voelt glijden. Na twee dagen van inspanning slaat al snel de honger toe. We moeten op zoek naar koffie en panini’s. De eerdere dagen hebben ons geleerd dat we niet altijd vinden wat we willen maar vandaag, och vandaag was het fantastisch.

Aan het eind van een klimmetje net om de bocht verschijnt een luifel met de tekst Paninoteca. Heel even spreekt Marten de angst uit dat men hier slechts broodjes verhuurt. Maar daar is gelukkig geen sprake van. Frans meld zich inmiddels via de sms , hij is weer in het hotel. Hij was ons kwijt. Uiteraard is het in dit laagseizoen , net als met het gebak, kiezen uit left-overs. Tosti met Ham en Kaas , Panini met spek en kaas of een bol met varkensvlees o.i.d. De communicatie verloopt wat moeizaam en de oven kan slechts een broodje per keer aan. Maar ach we zitten in de zon en mooier nog. De lieftallige dame voorziet ons tijden het wachten op Chips, Nootjes , nog een soort Chips en Chipitos(kaas smaak). Al onze bedankjes worden beantwoord met een ‘no, grazie a lei’ oftewel…nee nee jullie bedankt. Een adres om te onthouden mede omdat de serveerster volgens een niet nader te noemen trapsteller toch wel hele mooie voeten had. Tsja, en dan moet je toch weer verder. Er ligt nog een flinke klim in het verschiet maar net voordat we die op gaan heb ik de eerste lekke band van deze reis. Ik pak mijn bandenlichters maar tegen de tijd dat ik die heb staat Jan Willem al met mijn band van de velg. Het zal een techniek zijn , ik doe het hem niet na. Binnenbandje erin, gezamenlijk pompen, nog even terechtgewezen worden dat wieldopjes net zoiets is als blauwe sokken bij een rood tenue en we kunnen weer verder.

De klim is toch weer een flinke, zo’n 13 km lang. Gelukkig iets minder stijl dan die van gisteren. Jan Willem , leider in het bergklassement, houdt de benen rustig. Marten geeft lange tijd het tempo aan , ik rijd achter zijn rustig deinende achterwiel en Herman rolt daar weer achteraan. Ergens halverwege grijpt Marten een Gelletje en mist vervolgens de aansluiting. Ik versnelde heel even tijdens zijn eet activiteit vertelt hij later tijdens de pasta. Excuses. Herman heeft ook ergens los gelaten want als ik wat later weer omkijk zie ik ineens Albert in plaats van de verwachtte Herman. ‘Zal ik jou even naar de winst knechten’ ik zeg geen nee. En inderdaad sleept Albert mij als eerste de heuvel op om net voor de top ruimte te maken voor zijn kopman. Net echt. Na een afdaling richting hotel komt onze ‘herstelrit’ tot een einde. Misschien een goed idee om morgen een rustdag te houden ?
Marco

Gepubliceerd op: 12 oktober 2018 om 16:54 uur.
Reactie achterlaten

Bericht plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.