Verslag dag 3 Molveno – Gruppe Due

Vanochtend, dag 3 om te fietsen in het mooie en vandaag qua weer en zon extra mooie Trentino. Maar niet iedereen wilde mee de klimmetjes op, dus er werd getwijfeld wat enkele van deze achterblijvers, Erik, Pieter en Sebastiaan in dit geval, zouden gaan doen. Erik wilde best een stukje rustig en vlak fietsen, wat vlak bij het Hotel weinig meer opties bood dan langs het meer op en neer, saai, te kort en inmiddels bekend. Goed alternatief vindt hij eventueel om gewoon een dagje echte rust (en genieten van het weer) te doen en gewoon met de auto richting het Gardameer te gaan.

Sebastiaan oppert dat je ook gewoon een lekker stuk kunt wandelen aldaar in plaats van rustig (uit-)fietsen. Het idee om een stuk vlak rond het Gardameer te gaan fietsen vervalt in verband met de gevreesde algemene verkeersdrukte op de weg daar. Uiteindelijk valt de keuze op een route van Mezzolombardo naar Bolzano, ongeveer 30 kilometer en dat dan heen en terug. Route is redelijk vlak, en die afstand lijkt ons lekker om uit te fietsen. Vol verbazing zien wij 3-en tijdens onze besluitvorming JeroenV terugkomen van zijn rit met de andere groep, het klimmen viel vandaag helaas toch wat tegen. Hij vindt ons idee met een vlakkere route ook wel een goed idee en besluit mee te gaan. Omgekleed en alles bij de hand gaan we richting de bus om rustig richting Mezzolombardo te vertrekken. Pieter stuurt de bus met even degelijk door hem achterin vastgesjorde fietsen door de haarspeldbochten en na een tijdje worden we verrast door een tegemoetkomende Trapsteller. Verdomd, het is Peter Kok, wat een held, die haarspeldbochten omhoog. Wild toeterend en uit de ramen hangend om hem toe te juigen razen we voorbij.

Weer een heel stuk later komen we zowaar ook de andere groep nog tegen, er wordt even gezwaaid en we rijden door, in de veronderstelling dat er geen probleem is in die groep en ze anders wel zullen bellen, we rijden rustig door naar ons vertrekpunt.

In Mezzolombardo is het even zoeken naar een parkeerplek waar we langer (en gratis) langer dan een uur mogen staan. Vervolgens fietsen uitpaken, klaarmaken en onderweg. Na wat gehannes voor het werkelijk vinden van de juiste route en richting zijn we onderweg, lekker 30-35KM relaxed trappen en dan in Bolzano lunchen, wat een vooruitzicht. En wind, niet extreem hard, maar wel goed merkbaar, steeds schuin van voren en gevoelsmatig ‘spokend lang de bergen’. Mooi trouwens, die bergen, we rijden door een dal, wat het hele idee van de route is natuurlijk, met mooie bergen niet te ver aan weerszijden. De route voert ons ook wat heen en weer van vlak langs de ene en dan weer dicht bij de andere bergen en/of bergwanden. Wat is het hier mooi.
Na wat onenigheid onderling over de te rijden route (nee, echt duidelijke bewegwijzering houden ze er hier helaas ook niet op na, het doet me denken aan een Appingedam en een Zuidhorn…) krijgen we even een harde werkelijkheid onder ogen. 26KM op de teller en wat zegt het fiets-bordje? Bolzano nog *25* kilometer… Ehm… WAT? Helaas, ons mooie tochtje gaat dus iets langer uit vallen. We fietsen door, stug door, deze 25KM gaat over een vrij goed en redelijk breed fietspad, prima, zelfs met dat stukje wind. Onderweg nog wat rare zaken qua wegonderhoud en bewegwijzering, maar uiteindelijk komen we dan toch in het centrum van Bolzano aan.

Het 1e restaurant verteld dat de keuken dicht is, pizza kan wel. Pieter heeft echter niet zo’n zin in Pizza, dus we staan weer op en zoeken verder. We komen op een plein en zoeken een terrasje waar we mensen zien eten. We belanden op het terras behorende bij ‘Restaurant Aida’, alwaar we tot onze vreugde te horen krijgen dat ook daar de keuken dicht is… Helaas, we zitten, we hebben honger, dus toch alle 4 dan maar aan de pizza. Als het in onze ogen minder vriendelijk dan wenselijke personeel de pizza brengt zijn we verrast van het formaat, mooie grote pizza’s. Alles ging op, ze smaakten goed (en we waren ergens aan toe). Hierna allemaal nog aan een taart-variant, 2x apfelstrudel, 1x sachertorte en ikzelf had een ‘kastanjehart’, een kastanjemouse met chocolade-coating en wat (natuurlijk ongesuikerde) slagroom.

Na de noodzakelijke sanitaire stops met het bijvullen van bidons aanvaarden we de terugweg. We besluiten in principe dezelfde route aan te houden, dit maal met een lichte wnd van schuin achteren. We herinneren ons de heenweg goed genoeg om zonder veel moeite de terugweg vanuit het centrum te kunnen vinden en haasten ons, de zon begint achter de bergen te zakken en het voelt toch wel wat kouder. Af en toe net een stukje met zon, zeker eenmaal terug op het prima fietspad dat ons vlotjes de juiste richting op brengt. In de laatste 20KM van de route komen we nog regelmatig wat korte maar soms toch veneinige (Jeroen riep op een gegeven moment 12%) klimmetjes tegen gekomen. Allen kort genoeg dat je echter eenmaal over de knik snel weer bijgekomen bent. We vinden na 107KM de bus terug en pakken met wat minder kunde de fietsen in zodat we onderweg een keer gestopt zijn om de fietsen wat beter vast te maken. Helaas was dit nog niet helemaal perfect, dus doorgereden met 2 van de 4 fietsen die alsnog wat heen en weer vlogen door het laadruim, orgen maar even mijn verdraaide shifter weer goed monteren… Pasta-hap gemist, maar 10 over 7 komen we voldaan en na een heerlijke rit weer aan bij het hotel, het was een mooie dag en we kijken vooruit naar morgen!

Gepubliceerd op: 12 oktober 2018 om 16:56 uur.
Reactie achterlaten

Bericht plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.