Bonjour a tous,

We zijn er , sterker we zijn er al een dag. Zaterdag vroeg vertrokken en na een soepele rit eind van de middag aangekomen in Rencurel. Voor mensen zonder kaart of topografische kennis , het ligt in de Vercors en dat ligt weer onder/naast Lyon. Maar zonder topografische kennis en kaart helpen deze tips waarschijnlijk ook niet. We zijn in Frankrijk.

Zo’n eerste dag dat is een kwestie van elkaar even uit de wind houden , kijken hoe het bij iedereen gaat en of iedereen het een beetje leuk vindt. Dit bleek vandaag een misvatting. We dalen gezamenlijk eerst 20 km af en dan houden we halt. We kijken uit op een prachtig oud dorpje met huizen die over het water hangen.  Daar begint pas echt de pret, de Garmins zijn ingesteld op route 7 van zo’n 95 km. Behalve door Ronald want die heeft zijn routes heel creatief allemaal hun eigen naam gegeven. Wel effe zoeken welke route je dan moet hebben. Het gezamenlijke eerste dagje eindigt ook al daar. Direct als de weg omhoog gaat valt de groep uiteen, logisch want ieder klimt op z’n eigen tempo. Althans zo zou het moeten zijn. Er ontbrand namelijk direct een eerste strijd.  Jan Willem had  ‘s ochtends nog gezegd dat hij rustig zou beginnen maar Jaap gaat gelijk los. Dus moet Jan Willem mee uiteraard. Als dit rustig rijden is hang ik mijn fiets aan de wilgen. Ik blijf lang in het wiel of houdt ze in ieder geval in zicht. Het is dan weer stijl dan weer iets vlakker. Ik zie mijn hartslag oplopen en besluit ze te laten gaan. Nu maar hopen dat zij niet rustig aan doen maar dat dit tempo hun ook moeite kost. Als het wat vlakker wordt tussen 2 klimmen komt Erik bij me rijden.  We kennen Erik als uiterst sociaal en ook vandaag vormt hierop geen uitzondering. Bij een afslag houdt hij halt. Hij wacht op Gerard want die heeft geen Garmin. Op de klim zie ik ook andere fietsers in het dal, iedereen lijkt dus nog op de juiste route. Op het hoogste punt verwacht je dan Jaap en Jan Willem maar niets daarvan, ze zijn door. Toegegeven er waren weinig koffie adresjes dus dat ik ze uiteindelijk pas tref op het terras in Villard de Lens is logisch. Het was echter wel een kilometer of 35 na het uiteenvallen van de groep dus de verschillen zijn groot geworden. De meerderheid had ook geen idee hoe lang we gingen klimmen dus het was een pittige eerste kennismaking met de regio. Jaap en Jan Willem hebben hun eerste consumptie al staan. Als Erik aankomt scheppen we uiteraard op dat we het voor en hoofdgerecht al op hebben en dat het zelfs nogal lang duurde voor het hoofdgerecht kwam. Wat is dat toch altijd met die strijd. Gerard komt eraan Douwe,Wim, Eddie dan Ronald, Ferry (De haagsche bus) Hans (niet noodzakelijk in deze volgorde) maar dan wordt het stil. We bellen maar niemand neemt op. Peter de Jong , Rob, Frans en Michel zien we niet meer deze dag. Dan toch contact, Pieter aan de lijn. Waar ik zit ? Zegt hij, weet ik veel ergens voorbij Villard de Lens. Als wij melden op het terras te zitten in Villard de Lens draait hij om. Inderdaad komt hij even later vanuit een andere richting aangereden. Zijn gloednieuwe Garmin gooit hij spreekwoordelijk bij de buren het terras op. Vanavond krijgt hij het tweede deel van de Garmin cursus. Er kan gegeten worden , Crepes. Met kaas en ham of met zoetigheid. Kies je voor zoetigheid dan moet je zoeken naar je crepe. Ergens onder de slagroom, chocola en de peren blijkt er toch een crepe te liggen. Gelukkig verbruik je calorieën in de bergen.  In de stralende zon wordt alles tevreden verorberd. Dan moeten we toch weer eens verder , terug naar Rencurel. Eerst nog even sleutelen aan de fiets van Ferry. Achteloos meldt hij namelijk dat hij achter niet op het kleinste blad kan komen. De hele dag al niet , klimmen tegen 10% op de 39. Lekkuh zeggen ze dan in Den Haag.  De gaskraan gaat gelijk weer open. In het dal is er een lokale koers. De koplopers van de koers zullen echter weinig plezier beleven aan hun overwinning.  Als je ergens tijdens de koers voorbijgesneld wordt door een trapsteltrein wordt je overwinning toch net wat minder heroïsch. Mietjes zullen het wel zijn geweest. Door een prachtige kloof, met minder prachtig wegdek, wordt er koers gezet terug naar Rencurel. Wat is het hier mooi. Tevreden parkeren we onze fietsen op het terras. Tot blijkt dat mijn teller op 97 km staat, dat gaan we dus niet doen. Cijfer fetisjisten Jaap en ik klimmen nog even naar de top van de weg naast ons hotel. Jan Willem kom ik net voor de top tegen , hij daalt alweer af. Zal ook wel op z’n teller hebben gekeken voor hij het terras op draaide. Als we terug zijn, met 110 km dit maal, komen ook de verloren zonen Peter,Frans,Michel en Rob aangereden. De Mio van Peter deed het niet goed. Het kan ook zijn dat regio kenners Rob en Peter hun eigen plan hebben getrokken en zelf een mooie route hebben gekozen. Er schijnt een leven zonder Garmin te zijn, raar hoor. Ze zullen topografisch wel goed onderlegd zijn.

A Demain !
Marco

Gepubliceerd op: 13 oktober 2018 om 18:45 uur.
Reactie achterlaten

Bericht plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.