Gisteren was een rustdag, om bij te komen van Alpe d’Huez. Sommige deden dat door een stuk te fietsen, anderen gingen shoppen in Villard–de-Lans. De Haagsche waaier sloot zich aan bij Peter, Michel, Douwe en Erik voor de boodschappen. Het regende en we aten patat met een hamburger.En vandaag dan richting Mont Ventoux, met zeven fietsen, twee bussen en een auto richting de warmte. Je ziet die kale hufter al van verre liggen. Ik was eerst nog niet zo’n strijdlustig, eerder geïmponeerd door die klomp in het landschap.

Het viel niet mee om een lunch in het schone dorp Mollans-sur-Ouvèze te krijgen, maar toen dat eenmaal was gelukt konden we op weg. Wim nam ons mee op zijn herinneringstocht over twee kuitenbijters: de Col de l’Ey ( beslist geen eitje) en de col Soubeyrand, die we aan het einde van de dag nogmaals bestegen van een andere kant. Net als de Mont Ventoux kun je hier van drie kanten tegenop. In onze afdaling kwamen we Jaap, Jan Willem, Marco, Gerard, Douwe, Erik en Hans tegen, die op de fiets uit Rencurel waren vertrokken. Zij waren er al bijna, wij maakten nog een rondje van 40 km.

Het schone landschap draaide om de Ventoux. De colletjes waren een prima gelegenheid om op goede voet met het klimmen te komen. Niet al te stijl, maar wel lang genoeg om er niet op de macht tegenop te hoeven. Ik oefende op mijn ritme in een iets te zwaar verzet, om een stijlere klim te simuleren. En het lukte. Ademhaling en trapfrequentie wisten elkaar goed te vinden. Dat geeft vertrouwen voor morgen, wanneer een deel van ons de Kale Berghufter te lijf gaan.
De groep viel bij elke helling uit elkaar om op toppen en in dalen gezamenlijk verder te gaan. Wim kon het niet laten. Hij moest en zou naar de top van de col de Soubeyrand rijden, wij minder preciezen kozen 200 meter onder de top voor de opdoemende gelegenheid ons in de afzink te storten. Het is een keer genoeg, tenslotte. We kwamen in een afdaling terecht. We zagen het voor ons dat we langzaam afdalend terug zouden keren naar Mollans. Niets daarvan dus. We bleken op de derde weg naar de top van de col de l’Ey te zijn beland. Vals plat was het niet, ook geen echte klim. En ineens stonden we oog in oog met het bord op de top waaronder wij een uur of wat geleden een groepsfoto hadden laten maken. En de rest was een piece of cake. Afdalen naar een dorp waarvan de naam mij is ontschoten, en door naar Mollans-sur-Ouveze, met toch nog een vals stukje van 8%.

En morgen wacht hij op ons. De stemming zit erin na vandaag. Wij gaan hem te lijf. Lachend. Niet iedereen heeft hem morgen in de planning. Sommigen van ons gaan via de Gorges de Nesque naar Bedoin, anderen nemen de korte weg naar de start, kietelen de berg onder zijn voet en kriebelen hem in de flanken tot hij zich gewonnen geeft.

Ronald

Gepubliceerd op: 13 oktober 2018 om 18:54 uur.
Reactie achterlaten

Bericht plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.