Bij het ontbijt kwamen we erachter waarom we die vreselijke berg op willen. Wim begon erover: waarom willen we dit eigenlijk, het doet pijn en het leidt nergens toe. Hij klonk wat defaitistisch, maar de pretogen van Jaap voorspelden een herformulering. Zet er vervolgens een stel Hagenezen en een nuchtere Fries bij en je komt er wel uit. Vrouwen krijgen kinderen en dat doet zeer. Wij willen die pijn ook voelen en wat doen we dan?
Precies.

Wij fietsen de kale kanjer op omdat we geen baarmoeder hebben. Halverwege opgeven is niet aan de orde, want vrouwen kunnen tijdens de bevalling ook niet zeggen dat ze er geen zin meer in hebben. En zo konden we op pad. Van het hotel naar Bedoin kwamen we over de col de Madeleine, een prachtige opwarmertje voor wat komen zou. Michel, onze eigen Grote Vriendelijke Reus, verwoordde het kernachtig: Het is een voorrecht om hier te mogen fietsen. Zelfs met die kale puist in het vooruitzicht. Sommigen zijn vooral bezig met welke tijd ze zullen neerzetten, anderen met boven komen. Maar pijn doet het. Gelukkig staat nergens geschreven dat je onder leed moet leiden.

Na de koffie in Bedoin werden de bidons gevuld bij de fontein. Een voor een hielden we de drinkbekers onder een van de straaltjes. Was het mijin fantasie, of werden we er even stil van? De sfeer werd haast sereen, om niet te zeggen religieus, alsof we energie putten uit de bron van Bedoin. En dan op weg. Tot het bos valt het mee, procentje of 3-4 omhoog. Dan komt er een bocht en gaat het los. De Haagsche waaier valt al snel uit elkaar, Gerard kan aanhaken en loopt zelfs uit. Wim en Hans zijn ook vooruit. We rijden het bos door, ik vind mijn kadans en fiets in een prima ritme omhoog. Uiteindelijk blijf ik met Eddy over. Samen door het bos, hij vraagt zo nu en dan naar het stijgingspercentage dat mijn Garmin aangeeft, hij vertelt hoe lang het nog duurt en hoever. Het bos is lang en stijl. Mijn spieren gaan protesteren, mijn handen slapen. Ik ben gewend om zittend te klimmen, nu ga ik toch maar even staan en ik merk dat dat ontspanning geeft. Mijn behoefte om even stil te staan verdwijnt. Ik ga lekker.

20140606_163830Dan komen we het bos uit, langs het chalet Reynard. Eddy zegt dat het nu lichter wordt. Intussen passeren we Hans. Even later rij ik weg bij Eddy, het kale gedeelte over. Het stijgingspercentage neemt af baar 6-7%. In het bos dacht ik aan een tijd van 2,5 uur, nu durf ik daar wat af te doen. Ik krijg Wim in het vizier en daarvoor zie ik Gerard. Douwe moet daar nog voor zitten. Jan Willem en Jaap rijden voorbij, in de afdaling. Ik passeer Wim bij het Simpsonmonument en ga op jacht naar Gerard en toch, misschien, een tijd van onder de twee uur. Beide lukt net niet, maar een aan euforie grenzend gevoel komt over mij. Boven staan Gerard en Douwe bij de streep. Drie gelukzalige mannen. We made it. De anderen komen een voor een boven. Iedereen heeft geweldig gereden. We dalen af naar Sault, naar de beloofde pasta. Terug door de Gorges de la Nesque, wat een prachttocht. Heerlijk relaxed geniet ik in de achterhoede van het uitzicht en na van de klim. Wat een tocht. Wat een omgeving. Wat een club!

Ronald

Gepubliceerd op: 13 oktober 2018 om 18:56 uur.
Reactie achterlaten

Bericht plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.