De Provence tehuis van hippies, levensgenieters, fietsers en pensionados. Prachtig gebied , heerlijk weer en een uitdagende berg in het midden. Maar hoe kom je er ? Dat was de vraag de afgelopen dagen. Fietsend natuurlijk , was de opvatting van ‘de heavies’. Maar de heavies willen niet altijd met z’n vieren op pad. Dus werd er gisteren campagne gevoerd om meer mensen te overtuigen om de oversteek van Rencurel naar de provence op de fiets te maken. Het kostte moeite maar toen er een schaap over de dam was, volgden er meer. Douwe, Hans en Gerard sluiten zich aan bij Erik, Jaap , Jan Willem en ik. De overige mannen gingen per bus en auto naar het hotel. Na aankomst fietsen ze lokaal een ronde.

De 7 fietsers vertrekken om 09.00 uur na een goed vullend ontbijt. Er hangt toch een bepaalde spanning in de lucht. Maar waarom ? Het is een eind maar niets bijzonders , 160 km is niet iets wat wij trapstellers niet aankunnen. Maar ja , onbekend terrein. Wat heuvels , warmte en Franse wegen je weet maar nooit hoe de dag verloopt. Nou die dag verloopt uitstekend, we beginnen in de koele lucht van de Vercors met een afdaling. De eerste 20 km. Krijgen we dus haast cadeau. Daarna wordt er geklommen , gedaald , geklommen en weer gedaald. Maar van alles steeds iets minder. Wat niet minder wordt is de schoonheid van de regio. De vercors was prachtig groen , de Provence is wat droger maar wat een overweldigend natuurschoon omringt ons de hele dag. We zijn uitverkorenen.

De heuvels worden steeds iets lager en de temperatuur steeds iets hoger. Na 60 km. Koffie op een pre-provencaals terras. Met een wat smakeloze kersen….uhh..pannekoek en dan weer door. Op 100 km lunch , op zo’n typisch Frans terrasje. De beperkte keuze dwingt ons allen tot de plat du jour. Vlees met rijst en bonen. Alles is welkom natuurlijk. Naast ons wordt er door Franse heren met stalen knikkers gespeeld. Het past in het beeld wat je hebt bij de streek.

Na de lunch even de boel laten zakken en dan de laatste 60 km. vol maken. Het blijkt een makkie. Op de laatse klim de col du Ey komen we de bus/auto groep tegen. Zij dalen af en zijn net begonnen. Wij klimmen richting de eindstreep van de dag.

Na aankomst bij het hotel besluiten Jaap en ik nog even naar de voet van de Ventoux te rijden om de 200 km vol te maken. Jaap wil er nog wel even een paar kilometer op rijden en als het lekker gaat ook wel naar de top. Dat lijkt me om 18.30 uur geen goed plan meer. De Ventoux moet wachten tot morgen , hij ligt er al jaren dus die ene dag gaat ook lukken.

Gepubliceerd op: 13 oktober 2018 om 18:53 uur.
Reactie achterlaten

Bericht plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.