Lange tijd heb ik gedacht van ik moet maar eens “Renner in beeld” schrijven, het kwam er maar steeds niet van, totdat Ronald het stokje aan mij doorgaf, Tja en na het feest van Blanks en Rockstel was het onmogelijk om daar nee tegen te zeggen. Ronald heeft immers de microfoon ook niet aan mij teruggegeven.

Wat sport betreft kan ik de eerste 40 jaar van mijn leven overslaan in dit verhaal, dat is mij zeker niet met de paplepel ingegoten.

douwe 1

Het dorp waar ik geboren ben (lees uit de klei getrokken) was zo saai en zo weinig te doen, daar liepen we zelfs op klompen naar school. Bovendien was het 1957 en liep men daar 50 jaar achter, zodat het feitelijk 1907 was, ik heb dus een flinke tijdsprong moeten maken om in het heden terecht te komen.

Wat ze daar wel hadden was een gymnastiekclub en een voetbalclub, beide kon ik niet zo veel mee en ik had al snel het idee dat sporten niks voor mij was.

Op mijn 14e kwamen mijn ouders met de mededeling dat we naar Groningen gingen verhuizen, op dat moment was dat een hele schok maar ik moest het ermee doen, we kregen daar een mooie moderne supermarkt en het zou allemaal veel beter worden.

En inderdaad wat een wereld zeg, geen sociale controle, wetten en regeltjes, maar leuke mensen en leuke dingen te doen, en later de gezellige kroegen waar toen nog de mooiste muziek gedraaid werd. Kortom ik had heel snel mijn draai gevonden.

Maar nu hoe ik de sport ontdekt heb, op een gegeven moment zo tegen mijn veertigste had ik vaak last van mijn rug en op advies van de huisarts ben ik gaan zwemmen met als doel het karkas te trainen en sterker te maken zodat de klachten zouden verminderen.

De eerste keer dat ik ging zwemmen had ik na 5 baantjes het hart al in de keel zitten, maar na een aantal keren ging dat al snel veel beter en na een poosje maakte het niet zoveel uit of ik nu 60 of 80 of 100 baantjes zwom.

Uiteindelijk ging het best goed met mijn rug, maar het zwemmen vond ik ook wel een tikkie saai en als ik dan in Kardinge boven vanuit het restaurant naar beneden keek op de ijsbaan dan dacht ik van dit is toch veel leuker, dat wil ik ook leren. Vervolgens ben ik de hele winter op schaatscursus geweest, en ik ging drie keer in de week trainen, ontzettend leuke tijd gehad en ik heb daar een paar goede vrienden aan overgehouden.

En dan in één keer gaat daar de telefoon, met Patrick, ik heb iets heel leuks zegt ie, twee kaarten voor de fietselfstedentocht, ga je mee? je kunt een fiets van mij lenen en dan gaan we daar naar toe, en ik zei meteen ja.

Nog geen halve minuut later dacht ik OMG wat heb ik nu gezegd, dat kan toch helemaal niet 240 km fietsen en dat ook nog in één dag. Met nog 6 weken te gaan hoe gaan we dit doen!

Eerst mijn fiets maar eens opgezocht, de banden opgepompt en elke dag op de fiets naar het werk 2 x 10 km, af en toe een ritje van 35 km in het weekend en op 2e Pinksterdag naar Bolsward met de geleende ATB van mijn vriend.

Het was best een zware dag (dit is een understatement!) maar uiteindelijk de finish gehaald, en ik was meteen verslaafd!

Het duurde dan ook niet lang dat ik een mooie groene Peugeot racefiets kocht met 16 versnellingen en een Reynolds frame, bij Ferwerda, gloednieuw en voor de helft van de prijs.

Samen met mijn schaatsvrienden gingen we regelmatig trainen en reden we de Noorderrondritten en weer de fietselfstedentocht, en we gingen de lat steeds hoger leggen en op een gegeven moment naar België en hebben daar Luik-Bastenaken-Luik. gereden.

Inmiddels had ik mij aangesloten bij een fietsclub “Toer Fiets Club Winsum”. Prachtige kilometers gemaakt met deze club en een tijdlang een bestuursfunctie bekleed, zo mocht ik een aantal keren meehelpen met de organisatie van de ons welbekende Winsumer Wierden Tocht. Ook ben ik met deze club een keer vanuit Wehe den Hoorn het IJsselmeer rondgefietst 365 km op één dag. Omdat er binnen deze club niet heel hard gefietst werd had ik behoefte aan wat meer en heb mij daarnaast ook aangesloten bij fietsclub NOAD in Peize.

Met deze jongens ging ik elke zondagmorgen met een bloedgang op en neer naar Gasselte, waardoor ik snel sterker werd en mijn vrienden in Winsum ging ontgroeien, wat mij daar uiteindelijk de bijnaam “de beer van Beijum”opleverde.

En weer begint het te kriebelen, de lat moest omhoog, de echte bergen lonkten! In 2003 met twee vrienden naar de Alpen vertrokken en na een week vakantie, wennen aan de bergen en elke dag de Alpe d’Huez een keer beklommen te hebben waren we klaar voor “la Marmotte” Tjonge, wat een dag zo mooi en tegelijkertijd ook zo zwaar, maar wat was ik trots op mezelf dat ik deze 4 Alpencols, 174 km en 5000 hoogtemeters volbracht had.

 

douwe 2

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De jaren hierna zijn we weer terug geweest om het nog een keer over te doen, maar ook naar de Mont Ventoux die natuurlijk minimaal drie keer op één dag beklommen moest worden, en naar Italië om de Stelvio te beklimmen. Wat een mooie jaren!!

Hierna is het fietsen een tijd lang op een lager pitje komen te staan, in het jaar dat ik vijftig werd bedacht ik mij in één keer dat ik nog nooit een marathon had gelopen en ook omdat ik uitgedaagd werd door mijn jongste broertje ben ik de hele winter gaan hardlopen en uiteindelijk in April 2007 heb ik de Marathon van Rotterdam gelopen. Dit was de beruchte marathon van 15 april toen het ineens dertig graden celsius was en de marathon halverwege afgelast werd. Gelukkig liep ik op dat moment al in het Kralingse bos en hoefde ik niet rechtsomkeert te maken naar de Blaak en kon ik de 42 km volbrengen. En als ik zeg dat het best zwaar was, is dit wederom een understatement! Hierna was ik ook helemaal klaar met hardlopen. douwe 3

Vlak hierna kwam ik een gitaar tegen kwam die bespeeld wou worden, en later een band waar ik zomaar in rolde, daardoor is het fietsen er een aantal jaren bij ingeschoten en maakte ik nog maar de helft van de kilometers die ik eerst maakte. Ook had ik voor mijn beide fietsclubs bedankt. Een hele poos is er best veel tijd en energie in de muziek gaan zitten, ook mooi natuurlijk. Toch kwam de behoefte om meer te gaan fietsen, en via mijn ouwe TFCW fietsmaatje Martijn (van de NTFU) kwam ik bij Het Trapstel terecht. Eerst had ik de website wat in de gaten gehouden en het gastenboek met enige regelmaat gelezen en ben maar gauw begonnen met trainen. Met 800 km in de benen durfde ik mij wel te melden op woensdagavond bij Kardinge. Het was meteen liefde op het eerste gezicht en het is ook een liefde die gebleven is.

Mannen en vrouwen van Het Trapstel, bedankt dat ik elke keer weer met jullie de mooiste dingen mag beleven!!!

Ik hoop dat het nog lang zo doorgaat en dat ik af en toe een goeie dag heb zodat ik mijn huidige bijnaam “the Butcher” eer aan kan doen en dat we dan weer een ouderwetse gehaktdag hebben!

Gepubliceerd op: 12 oktober 2018 om 16:21 uur.
Reactie achterlaten

Bericht plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.