Toerfietser

 Heel lang geleden was ik nog een jongen. Van fietsen wist ik nog niet veel toen de eerste puberteit zich in mij aandiende. Ik wist dat ik de weide wereld wilde verkennen. Edam was ver weg, wel 40 km. Mijn tante Annie woonde er, en ik haalde het in mijn hoofd er op mijn Burco heen te fietsen. Ik had het idee dat ik het rustig aan in een uur of 2 moest halen. Toen ik aankwam was ze niet thuis en ik fietste terug. Vlak voor Enkhuizen fietste een racefietser me voorbij. Ik achter hem aan, hield hem nog 100 meter bij. Ik was kapot maar fantaseerde over fietsen en racen en winnen.

De fiets liet nog jaren op zich wachten.

Ik ging wedstrijd zwemmen. Won de eerste wedstrijd die ik zwom van jongens jaren ouder. Mijn enthousiasme sleepte mijn broer Henk, een jaar ouder mee. Hij bleek meer talent te hebben. Ieder krantenbericht waarin ik vermeld stond werd ik genoemd als de broer van…. Ik ging stiekem trainen, zwom dagelijks flinke afstanden, werd sterker. Toen ik 14 was werd ik kampioen van Noord Holland, op de 100 meter rugslag. Mijn broer was kampioen op de 100 en de 50 meter vrij…..

Veel later ging ik in Groningen studeren. Ik kocht een Peugeot px 8, een klassieke “racefiets”. Met verlichting en bagagedrager. Om de week naar Enkhuizen op de fiets. Ik vond een nieuwe kamer op de Celebesstraat. Samen met Bert Metz, Natuurkundestudent, woonde ik op de begane grond, van hem leerde ik wielen spaken. Hij had een Koga Miyata, een diamant naast mijn glasscherf. Ik zette een nieuwe bracketas en cranks op de fiets die daarmee veel hipper werd. Vervolgens werd hij gejat.

Ziek was ik er van.

De volgende fiets was een Peugeot PY10, Reynolds 531 frame, centre pull remmetjes, een super fiets. Een vriend, Johan de Jong, fietste. Hij daagde me uit om met Hemelvaartsdag 100 km met hem te gaan fietsen. Geen probleem dacht ik, maar hij fietste hard. Hij raakte een open zenuw. Ik wou niet meer vernederd worden, en toch gebeurde het. De pijn van het zwemmen met mijn broer speelde op. Ik trainde me af en we gingen nog vaak fietsen, tot op de dag van vandaag. Nooit heeft hij nog van me gewonnen. We werden lid van het Trapstel. We fietsten 20 keer Luik-Bastenaken-Luik op 1e pinksterdag.

Ik ging werken in Wagenborgen en verhuisde naar Delfzijl. Fietsen naar het werk op de Peugeot. Verhuizen naar Spijk.  Nog steeds fietsen, verhuizen naar Groningen, nog steeds fietsen. Werken in Winschoten, 80 km per dag, soms 100km als ik zin had. En in het weekend ook nog eens een tocht van 200 km. Er waren jaren waarin ik 25.000 km fietste. Ik reed een paar keer de store styrkeproven. Ik liep, zwom goed, en deed triatlons. Ik scoorde goed op kwart en halve triatlons, geen echte top, maar veel prijsjes. Marathons lopen was een kick, in die jaren was het niveau erg hoog.

De fiets bleef trekken.

Mijn vrouw fietste ook, ook dagelijks van Groningen naar Wagenborgen. Samen fietsen we onze vakanties, België, Frankrijk Spanje, Italie, Marokko, Engeland, Denemarken, Noorwegen. Toen de kinderen kwamen beperkten we ons, Drenthe, Friesland en Groningen. De Peugeot PY 10 heeft meer dan 20 jaar dienst gedaan en heeft alle bergtoppen in Frankrijk werden aangedaan voor hij gewisseld werd voor een Klamer. Wel kwamen er andere fietsen bij, een Koga Gentsracer, later een Proracer en daarna een Stevens, en daarna weer een Stevens. Mijn fietsen gaan af, alles raakt bekrast en lelijk voor ik een ander koop. En dan nog wil ik hem niet wegdoen, ik bewaar hem, koop 2e hands onderdelen en lelijk, maar geliefd leeft de fiets door.

Mijn vrouw fietst nog steeds naar het werk, maar dat is nu 6 kilometer. 12 kilometer per dag. Ze wil niet verder, maar gunt me mijn gekte. Eens ging ik op vakantie zonder fiets, het was niet gezellig.

In de toekomst liggen dromen: op de fiets naar de Noordkaap, op de fiets van coast to coast door Amerika, Australië door op de fiets. Geen idee wat er werkelijkheid wordt van al die dromen, maar iets ervan zeker. Het is mijn drijfveer om te blijven trainen, mijn mogelijkheden op peil te houden. Naast mijn dromen is er de drang om me te bewijzen, snel te zijn, mee te tellen. Ouder worden maar jong blijven. Mensen als Chris en Patrick en Hans inspireren me om ook daarin te blijven dromen.

Gepubliceerd op: 12 oktober 2018 om 16:35 uur.
Reactie achterlaten

Bericht plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.