Beste Trapstellers,

 Toen de vorige renner in beeld in 1972 het fietstvirus heeft opgelopen, was ik nog niet eens geboren. Dat was een jaartje later in 1973; het Chinese jaar van de os. Van de os wordt gezegd dat hij rustig, loyaal, geduldig, koppig en vasthoudend is. Echter kan de os ook overdreven trots zijn en weigeren hulp in te roepen.In de termen van Maarten Ducrot past hier de volgende uitspraak goed bij: “Wielrennen is net als je met je vingers tussen de deur zit. En dan kijken wie dat het langste volhoudt.”Hoewel ik ook wel eens “om mijn moeder heb geroepen” als het wat minder wil. Aan het begin van het seizoen bijvoorbeeld toen ik na 3 maanden winterslaap weer een zondagritje Lauwersoog mee reed, of iedere keer als ik het achterwiel van Erik of Chris langzaam uit mijn gezichtveld zie verdwijnen.Ik twijfel eigenlijk of die Chinese astrologie wel zo betrouwbaar is.

Ik ben begonnen met het fietsen rond mijn 17e verjaardag. Mijn eerste racefiets was een rode Koga. Hij staat nog bij mijn moeder in de garage en zou hem eigenlijk eens moeten opknappen bedenk ik nu. Het was toen vooral eens proberen of dat fietsen wat voor mij was. Het heeft maar kort geduurd. Ik kreeg namelijk  veel andere interesses, of althans, verleidingen waarvan ik dacht dat ze veel leuker waren. Dit heeft een goede 8 jaar geduurd. Het meeste is samen te vatten als “studerend door het leven gaan als levensgenieter”. In die tijd reed ik nog wel eens op mijn rode Koga, maar ik moet eerlijk bekennen dat ik 1 uur en 50 minuten over Alpe D´Huez heb gedaan, met 4 tussenstops en 2 shagjes onderweg. Na mijn studieperiode ben ik in 1998 aan het werk gegaan. Van mijn eerste verdiende loon heb ik een Giant mtb gekocht. Een mooie blauwe, zonder vering, hard tail en front zullen we maar zeggen. Dat was het moment waarop bij mij het echte virus is toegeslagen.In het begin nog met tussenstops voor de broodnodige nicotine (ik zag trouwens tijdens de tocht in Hardenberg nog een verstokte roker die deze gewoonte ook had). Eenmaal gestopt met roken werd het serieuzer; materiaal van stevens via Cycle trend (toen nog in de jacobijnerstraat in de werkplaats van Treinko), fietscomputer met hartslagmeting en 2 keer per jaar op trainingsweekend in Limburg of de Belgische Ardennen. Om wat meer aan de lange-duur-conditie te werken heb ik toen een nieuwe racer gekocht. Dat was het moment waarop het racefietsen echt mijn nieuwe verslaving is geworden (toch de Chinese astrologie nog eens raadplegen of de os ook verslavinggevoeliger is………)

Het Trapstel heb ik ontdekt omdat ik Peter en Luuk een keer tegenkwam bij een georganiseerde tocht in Haren. Ik zou deze tocht met een kameraad rijden, maar die had op het laatste moment afgezegd. Peter en Luuk nodigden me direct uit om met hun mee te rijden. Het werd een gezellige rit in lighttempo en om een nieuw lid over de streep te trekken trakteerden ze ook op een kop koffie (Heb je trouwens nog te goed van me Luuk, of heb je het gedeclareerd als onkosten bij de penning-meester?) Nadien heeft het nog een jaar geduurd voordat ik me aansloot mij de club. Nu ongeveer 1 jaar geleden. Ik heb het reuze naar mijn zin bij deze groep. Voor mij de perfecte mix tussen fietstgekte en pannenkoekenlol. Dus met jullie goed vinden blijf ik nog een tijdje meefietsen en in de termen van Ducrot ” is de wens is de vader van de gedachte” dus dat moet goed komen.Tot op de fiets, Groet,  Jan Willem

Gepubliceerd op: 12 oktober 2018 om 16:42 uur.
1 Bericht

1 reactie


  • alie says:

    Mooi verhaal Jan Willem. Ook jij pas wat later op de racefiets. Het gaat je goed af, en dat in combinatie met lopen! (misschien juist daarom)


Bericht plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.