Na enkele voorgaande “Renners in Beeld” gelezen te hebben ben ik tot de conclusie
gekomen dat het gebruikelijk is te beginnen bij je eerste racefiets of wanneer het
wielrennen tot je kwam. Nu, mijn eerste racefiets was een metallic blauwe Motobecane Club. Ik had hem bij elkaar verdiend met onkruid weghakken tussen de suikerbieten van mijn vader. Na een zomervakantie lang hakken had ik de benodigde 350 gulden bij elkaar. Samen met een buurmeisje fietste ik op mooie zomeravonden een rondje en droomde van fietsvakanties, maar van wielergekte was geen sprake.

Een hype waarin ik meeging was windsurfen. Tijdens een surfvakantie in Workum viel mijn oog op een hele goede surfer, die later nog een veel betere volleyballer bleek en een ervaren fietsvakantieganger. Een jaar later ging ik dan ook met hetzelfde vakantievriendje en de Motobecane op fietsvakantie in Zweden. Ik had de route voorbereid met een geodriehoek in de grote bosatlas. Waarschijnlijk had ik een schaalfout gemaakt want eenmaal fietsend in Zweden bleken de afstanden toch wel wat groter. Maar goed, de jaren daarna bleef het fietsen alleen bij fietsvakanties of de fiets mee op vakantie. De Motobecane werd vervangen door een Trek Hybridefiets. Van de fietsvakanties was de tocht van Los Angeles naar San Francisco wel de meest fantastische. (de route staat beschreven in “Bicycling the Pacific Coast: A Complete Route Guide, Canada to Mexico”,T. Kirkendall and V. Spring)

Het vriendje stak me de volleybalkoorts aan mijn hele scheikunde studietijd en
promotietijd heb ik fanatiek gevolleybald bij de rood met groene club Kroton en nog veel
fanatieker gebeachvolleyballed. Jaren achtereen imponeerden we de iele franse meisjes
tijdens beachtoernooien aan de Bretonse kusten. We deden dit niet onverdienstelijk en
wonnen keukenmachines, reisje naar Jersey, etentjes, kleding, parfumsetjes etc. Op
deze vakanties ging de fiets wel altijd mee, om na het volleyballen nog een paar weken
te fietsen.

Beste Trapsteller….., je zult nu wel denken “Ze is toch een wedstrijdschaatser”? Het
misverstand hierover kan ik mooi uit de wereld helpen. Dit is niet het geval. Als puber
ambieerde ik na een 2de plaats bij schoolwedstrijden een schaatscarrière. Helaas mijn
ouders vonden de ijsbaan maar een eind weg en ik mocht niet op schaatsen. Gelukkig
was er in mijn jeugd veel natuurijs, we woonden aan de Beilervaart en hierdoor heb
ik altijd veel kunnen schaatsen. Pas twee jaar geleden ben ik lid geworden van een
schaatsclub (Eemsmond rood met groen), maar ik heb nog nooit een echte wedstrijd
geschaatst. Daarnaast skeeler ik in de zomer. Verder met mijn relaas ..

De volleybalblessures namen toe en besloot te stoppen en me te gaan richten op
schaatsen en fietsen. Ik kocht mijn Bulls, nu 4 jaar geleden, en ging bij een schaatsclub
en 1,5 jaar geleden ging ik op zoek naar een fietsclub. Via via had ik gehoord dat er elke
dinsdag een groepje dames (de Gladiolen) vanuit het stadspark ging fietsen, ik mocht
mee op proef, maar na 5 kilometer hield ik het voor gezien. Het was meer iets voor
over 40 jaar, want de snelheid kwam niet boven de 25 km/uur). Daarna heel kort bij
de Stayer gefietst, maar dat was heel erg op schaatsen gericht. En toen…op een mooie
dag begin juni 2011, zag ik Tiemen (toen nog voor mij de bibliothecaris van Scheikunde)
voorbij wandelen met een racefiets aan het hand. We maakten een praatje en ik vroeg of
hij misschien een leuk fietsclubje kende. Ja hij kende wel een clubje. De eerste komende
woensdag stond ik bij Kardinge en GJ schreef later die avond:

gj@ 21:51 08-06-2011

Twee volwaardige Trapstel pelotons.
Dit keer de lightversie voor mij.
Wim reed mee, en dan weet je het, de mooie weggetjes, vermoedelijk de mooiste fietsavond van het seizoen, het was echt na regen komt zonneschijn.
Wim dus, Ron, Jaap, Anne, Ijde.Jeroen, Almar, Martijn, de man van de ntfu, en Gj en,
Joke, de gastrijdende dame in ons midden, doet aan skeeleren en schaatsen, en fietst waarschijnlijk net zo makkelijk met Trapstel heavey mee, als vanavond met ons.
De rondvraag bracht niets negatiefs, en op de vraag of Joke weer mee wou was de wedervraag of ze mee mocht.
Negen mannen brulden JA.
Topavond.
vrgrgj

Een warmer welkom kon ik me niet wensen. Ik vind het nog steeds ontzettend leuk dat ik mee mag en ergens daarna sloeg eindelijk het wielervirus toe en heel recent kwam tot me een rood met groene fiets!

Gepubliceerd op: 12 oktober 2018 om 16:36 uur.
1 Bericht

1 reactie



Bericht plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.