Juni 1972 daar heeft de wielerbacil toegeslagen, de aanschaf van de eerste (tweedehands) fiets. De fiets helemaal uit elkaar gehaald, het frame geschilderd en met hier en daar wat nieuwe onderdelen de fiets weer opgebouwd. Het klinkt nu vrij simpel maar dat was het toen niet, ik had nog geen verstand van fietsen. Met hulp van vrienden leer je het wel. Met diezelfde vrienden is in dat jaar het fietsen begonnen. In de winter gingen we altijd schaatsen en daar ontmoet je dan ook mensen die in de zomer fietsten, dus dat wilden wij ook. Een van de vrienden kocht een fiets en ook ik mocht er wel eens op fietsen. Al gauw werd het serieuzer en gingen we, gebruikmakend van die ene fiets, tijdritjes houden. Van sportpark Van Starkenborg naar Zuidwolde heen en terug. Daarna volgden wilde wedstrijdjes op zondagmorgen op de wielerbaan in Corpus den Hoorn. Daar werden we aangesproken door mensen van de Noordelijke Wielervereniging Groningen of we niet lid wilden worden. Dus in 1973 had ik mijn eerste licentie als nieuweling en ging ik aan officiële wedstrijden meedoen. Tien jaar lang heb ik bij de NWVG aan wedstrijden meegedaan, overigens zonder aansprekende resultaten. Uitrijden van wedstrijden was het doel en ik heb het tot clubkampioen bij de liefhebbers geschopt. Leuk heb ik het altijd wel gevonden en ik denk dat het mij ook gevormd heeft.

Daarna is er een einde gekomen aan het wielrennen. Vrouw, kinderen, werk en studie namen meer tijd in beslag. Zonder sporten kan ik niet en heb een aantal jaren aan tennissen gedaan, maar dit gaf mij niet voldoende voldoening. Later kwam het hardlopen en kwam ik in contact met Groningen Atletiek. Daarmee de twee keer de marathon van Rotterdam gelopen. Via relaties kwam ik in aanraking met de BRG, Business Runners Groningen, en heb met die club van ondernemende hardlopers de marathons van Athene, Stockholm, Rome en Beiijng gelopen. Allemaal schitterende reizen en wat van de wereld gezien. Maar het blessureleed sloeg toe, de achillespees wilde niet meer wat ik in mijn hoofd had en ik  moest noodgedwongen met hardlopen stoppen. De zomers in Frankrijk had ik altijd wel iets van, ik wil wel weer fietsen maar het ebde ook altijd wel weer weg. Tot twee jaar geleden ik dus niet meer kon hardlopen, toen op zoek naar een fiets. Het werd een “Eddy Merckx”! Altijd alleen fietsen beviel niet en ik kwam via internet bij TC Het Trapstel. 

Het bevalt mij prima hier, goede sfeer,  mooie tochten en trainingen. Ik ben iemand, die zeker in de sport, een uitdaging nodig heeft. Dit jaar is dat de beklimming van de Mont Ventoux geworden en ga ik in september zelfs nog een keer, dan om het KWF te steunen. Na twee week in de Provence getraind te hebben was het op 29 juni de dag van de beklimming. Ik kan niet anders zeggen dan vreselijk zwaar maar zeer de moeite waard! Onderweg riep ik naar mijn vrouw “het is een moordenaar”, maar het gevoel wat je hebt wanneer je boven bent, vergoed een hoop!

Ik denk jullie zo een kijkje gegeven te hebben in mijn wielerloopbaan van 1972 tot nu en ik hoop dat er met het Trapstel nog vele leuke ervaringen bijkomen.

Marten Heikamp 

Gepubliceerd op: 24 oktober 2014 om 12:27 uur.
Reactie achterlaten

Bericht plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.