Ik was een jaar of 45 toen ik bedacht dat een beetje sporten wel goed zou zijn. Dat werd fietsen op een stokoude Motobecane die ooit van mijn broer was. Na wat tochtjes in het Groninger land wilde ik ook eens de bergen in en meldde ik me voor een weekendje Cycletours in de Ardennen. De fiets bleek nauwelijks te remmen en bij elke steile helling door te trappen. En toch was het geweldig. Ik was verkocht.

 

Al snel kwam er een nieuwe fiets en werden de ritten langer. Het jaar erop ging ik een week naar de Alpen, waar bleek dat ik wel een beetje kon klimmen maar niet durfde dalen. De afdaling van de Alpe d’Huez moest ik verschillende keren onderbreken omdat mijn handen te pijn deden van het knijpen in de remmen. Op de laatste dag stapte ik bovenop de Galibier in de volgauto. ‘Niet nóg een afdaling!’.

 

Inmiddels zijn we 18 jaar verder, vind ik afdalen ook leuk en ben ik jaar na jaar meer gaan fietsen. Veel rondjes in Noord- en Oost-Groningen en ook elk jaar een week de bergen in met een georganiseerde reis zodat ik niet zelf de weg hoef te zoeken. Met de grotere afstanden kwamen ook de verder gelegen bestemmingen voor de bergweken: de Independence Pass in Colorado, de Transalpina in Roemenië en dit jaar de Letras in Colombia, een klim van bijna 80 kilometer. 

Vorig jaar meldde ik me bij het Trapstel, gelokt door de ontspannen uitstraling van de club op de website. Ik wilde kijken of ik in een groep kon leren rijden en ik wilde in contact komen met andere fietsers. De contacten zijn leuk, het groepsfietsen valt behoorlijk tegen. Ik ben zelfbenoemd erelid van de Bond tegen Bochten. Na elke bocht of afslag moet ik minstens 50 meter goedmaken en ik heb niet het idee dat dat ooit anders wordt. Laat mij maar stoempen op een lange rechte weg.

Het ‘beetje sporten’ is uitgegroeid tot een serieuze zaak. Naast de zondag probeer ik in het seizoen ook door de week een of twee tochten te maken en mis ik het als dat niet lukt. Fietsen heeft kortom een stevige plek in mijn leven gekregen. In dat leven ben ik daarnaast ook echtgenoot, vader van twee dochters, opa van drie kleinkinderen en wethouder in de nieuwe gemeente Midden-Groningen. Dat laatste overigens zonder er te wonen: ik ben in 1974 in ‘Stad’ komen wonen om te studeren en er met veel plezier blijven hangen.

Gepubliceerd op: 3 december 2018 om 8:13 uur.
5 Berichten

5 reacties



Bericht plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.