Home TC Het Trapstel Forums Gastenboek Clubweekend ! Reageer op: Clubweekend !

#12174
AvatarHerman van Mal
Bijdrager

Met een grijns van oor tot oor zit ik nu nog na te genieten van een fantastisch weekend met lieve, mooie, gezellige en bovenal zeer sportieve en uitdagende fietsvrienden. Wat een TOP club.

Vrijdagochtend kwam ik om 7uur op appel bij de Hartkampjes. Fietsen en kleding over zetten en na een heerlijk vers gemalen koffie van Victor, op naar de Harz. Man wat is het vroeg, maar wat zijn we gedreven.
We mogen drie dagen fietsen, rusten, eten&drinken, nog meer fietsen, maar bovenal onder ons zijn. Ons racefietsgekken, Stravisten, materiaalexperts, voedingsdeskundigen en trainingsspecialisten. Allemaal verzameld op 1 plek, in een (zeer streng) hotel in de Harz. Vrouwen en mannen, 35 stuks, sterk, sterker, sterkst. (Wellicht is dit een mooie en betere vervangende term voor light, medium en heavy!?)

En fietsen deden we. Op vrijdag reed de eerste groep een afstand van een zo’n 90km en volgens mij 1500hm’s. De Trapstellers die iets later arriveerden reden toch nog even een tochtje van 44km.(hm’s?) om de benen los te gooien en te genieten van de prachtige omgeving. Bij terugkomst was er een en al gezelligheid op de parkeerplaats, uiteraard met de nodige drankjes. ’s Avonds heerlijk gegeten van het buffet en daarna werd het nog gezelliger, mede door de gratis consumptiemunten die door het bestuur werden uitgegeven! Waarvoor nogmaals dank.
Voor sommigen ging het licht al op tijd uit, voor anderen werd er nog tot in de late uurtjes gelachen en gedronken.

Zaterdag, de dag van de waarheid. Grand Depart! Vandaag staat voor velen de grote uitdaging om de Brocken te beklimmen op het programma. En nerveus dat we allemaal zijn. Ieder op zijn/haar manier. Sommigen staan bij het ontbijtbuffet al volledig in tenue. Klaar voor wat ons te wachten staat. Maar als we naar buiten kijken worden we niet vrolijk. Het komt met bakken uit de hemel. Maar gelukkig zijn er onder ons ook nog een aantal weerdeskundigen. Dus wordt de start van 9uur verlegd naar 11uur.
Eindelijk lijkt het tegen elven inderdaad beter te worden, dus iedereen maakt zich op voor vertrek. Dit groepsproces verbaast mij telkens weer en ik geniet er met volle teugen van. De een wil nog even dit en de ander moet nog even dat en weer iemand anders is nog even iets vergeten. Het kan en mag allemaal. Het Trapstel wacht op iedereen namelijk!

En we zijn weg. ‘Onze’ grote routemeester (Seryl) heeft de Brocken opgenomen in verschillende etappe lengtes en zwaarte. Maar een ding is zeker het wordt voor iedereen afzien vandaag.
De regen houdt nooit op maar een geweldige koffietent, genaamd de Blueberry Hill, maakt dit meer dan goed. Onder het genot van kleurrijke fleece dekentjes laven wij ons aan verse koffie en grote wafels met verse aardbeien, ijs en slagroom. Wat een feestje als ook de eigenaresse onze lachspieren laat werken. Telkens als zij langskomt, raakt zij een van ons eventjes aan. Behalve Rob. Arme Rob. Van mij en Fred krijgt hij nog een aai over elke schouder, maar zoals de gastvrouw dat doet…..

We wachten nog maar even, want het hoost nu werkelijk zo erg. Als Joke het sein meester gegeven heeft, dient deze Trapstel trein weer voort te gaan denderen. Sommigen maken het wel heel bont door met het fleece dekentje te willen vertrekken. Brrrrr……., koud!!
Op naar de Brocken! Spannond….Nog maar een paar kilometer te gaan en dan…? Ook voor mij een zeer mooie uitdaging én test voor de Mont Ventoux. Gelukkig is de Brocken autovrij, maar des te meer wandelaars kom je onderweg tegen. En kennelijk houdt niemand rekening met fietsers!
Als ik op een van de twee steilste stukken een zeer grote groep tegemoet rijd, die ook nog eens de volledige breedte van de weg inneemt, staat mijn gezicht meer en meer op onweer. Zeker als twee vrouwelijk pubers het nodig vinden om pal voor mijn fiets telkens heen en weer te springen, Links, rechts, links, rechts. Ga gewoon fatsoenlijk aan de kant en maak ruimte K*T kind! Op het laatst springen ze opzij en even voel ik wat een profwielrenner meemaakt als die, tijdens een zware bergetappe, door fans wordt overladen met enthousiasme en die telkens de weg versmallen.
Duizend meter, nog honderd te gaan volgens mij. Daar doemt het weerstation al op en ik waan mij alvast eventjes op de Mont Ventoux. Wat een fijn voorproefje is dit. Eenmaal boven blijken Joke, Ronald, Rob en Fred voor mij te zijn. Als ook Wim, Marten en Peter H. bijna boven zijn begint het te spoken op de Brocken. Onweer een enorme hoosbui en een zeer harde wind maken van de Brocken een spookberg.
Gelukkig is daar een restaurant en we genieten binnen van een zeer verdiende warme soep. Het gebouw stamt nog uit het DDR tijdperk en dat is goed te zien. Een beetje naargeestig zelfs.

Plotseling staan daar Jannie, Anne, Christiaan en een totaal uitgewoonde Michiel (respect kerel!) in het restaurant. Wij zijn net klaar voor vertrek en Jannie vraagt of wij onderweg naar beneden de anderen nog willen aanmoedigen. Dat zullen we zeker doen.

Bidons gevuld, iedereen geplast, regen- en windjasjes aan, behalve Joke. Zij heeft alleen haar Trapstel windvest mee. De bikkel! Trouwens, Joke heeft Rob (of was het toch Annie) Beks gechickt op de Brocken. Maar nog veel erger, ze heeft Rob/Annie daarbij ook nog eventjes omhoog geduwd! Het zal je maar gebeuren……

Jetzt geht’s los! Twaalf kilometer afdalen op een zeer natte weg met veel wind, kou en zeer domme wandelaars. Wandelaars besluiten soms zo maar om van de linker naar de rechter kant van weg over te steken om daar verder te lopen. Waarom? En waarom kijken ze daarbij niet op of om? Zeggen ze dat wielrenners asociaal zijn! Pffff….., wandelaars zijn pas erg! Onderweg moedigen we ook Gerard nog even aan en uiteindelijk komt iedereen veilig beneden. Wat zien we nu!? Daar staan Jeroen en Alie, genietend in het zonnetje. Zij hebben besloten om niet omhoog te fietsen, maar te wachten op de anderen. Wij praten ze bij op basis van wat wij hebben gezien en gehoord en besluiten om verder te rijden. We zijn immers nog maar op de helft. Maar eerst nog even plassen. Wat hebben kerels het dan makkelijk, Joke. 🙂

Marten heeft behoorlijk last van buikkrampen en moet dat bekopen met slappe benen en een zeer laag energie level. Maar mede door zijn ervaring, wilskracht en het kunnen afzien van deze topper, overwint hij de laatste zware kilometers en komen we allemaal zeer vermoeid maar heel voldaan om 19:00uur aan bij het hotel. Alwaar we worden onthaald met een denderend applaus van onze andere fietsvrienden en ons een ‘overheerlijke’ BBQ staat te wachten.

Na een welverdiende douche sluiten ik mij aan bij het zeer gezellige gezelschap. De sterke (voorheen light) groep is nog steeds onderweg en ik maak mij zorgen over hun welzijn, maar nog meer over hun eten. Maar als om 20:00uur ook zij arriveren, worden ze een voor een met luid applaus en gejoel onthaald. Wat een TOPclub!
Het werd nog behoorlijk laat en de rode wijn stroomde rijkelijk…..

Zondagmorgen, een strak blauwe hemel met een stralende zon vallen mijn hotelkamer binnen. Tjonge, jonge, wat een feest. Auw, de benen doen wel zeer. En mijn kont ook. Dat belooft wat voor vandaag.
De afsluitende etappe wordt zeer zorgvuldig door onze routemeester uitgezocht. Het zal vandaag gaan om 82 of 60 kilometers. Voor iedereen nog zeer goed te doen. Ahum….Het valt mij uiteindelijk zeer zwaar
en de koffie stop na 43 kilometer komt dan ook zeer gelegen. En volgens mij voor iedereen, behalve Seryl. Daar merk je nooit iets aan. Die fietst zó gemakkelijk…
Onderweg zijn we de sterke groep al eerder tegen gekomen en nu zie ik ze, vanaf het terras, tegenover het restaurant staan. Maar ze zien ons niet. Dan loop ik er maar even naar toe om te vertellen dat dit een heel goeie keus is.
Na de koffie besluit de sterkere groep om weer te vertrekken en laten we de sterke groep achter. Wij hebben nog 40 kilometer te gaan, zij nog 17.

De benen komen maar moeilijk rond en schreeuwen om genade, maar ik vind dat ze straks pas mogen rusten. Ophouden met zeuren nu! We zijn er bijna.
Nog een stevige klim en bovenop wachten we op elkaar. Het wordt iets stiller want we zijn moe gestreden. Eten, drinken en nog meer eten. Maar het helpt niet echt.
Plotseling zien we daar Victor en Jaap aan komen. Ze stoppen bij ons en wij vragen waar de rest van de sterkste groep gebleven is. Die zijn goed gereden en Victor en Jaap hebben zich vergist. En hebben een paar kilometers extra moeten dalen en vooral ook heel steil moeten klimmen. “Kom Victor, we gaan weer!” roept Jaap. En weg zijn deze sterkste renners weer.
Wij hijsen ons zelf ook weer op de fiets voor de laatste loodjes. Heel moe maar o zo blij en voldaan staan we even later bij het hotel. Yes, een euforisch momentje. Ik geniet nog steeds!

Hierbij wil ik ook de AC ontzettend hartelijk bedanken voor dit onvergetelijke mooie clubweekend!

Dit smaakt naar meer…

  • Deze reactie is gewijzigd 5 jaren, 5 maanden geleden door AvatarHerman van Mal.
  • Deze reactie is gewijzigd 5 jaren, 5 maanden geleden door AvatarHerman van Mal.
  • Deze reactie is gewijzigd 5 jaren, 5 maanden geleden door AvatarHerman van Mal.