Home TC Het Trapstel Forums Gastenboek Mont Ventoux Reageer op: Mont Ventoux

#13839
AvatarEkko Smith
Bijdrager

Jannie voorop met Hilko, ik met Ferry, Ron en Michel er 30 meter achter. De eerste keer het hoog gebergte in. De top is van mijlen ver zichtbaar en doet onheilspellend aan. Wat is er voor nodig om daar te komen. Velen zijn ons voorgegaan. Het eerste stuk gaat gemakkelijk na 5 km, er zit al een kwart op. Helaas blijkt dat achteraf, maar dat zou al snel duidelijk worden, een vrij Hollandse gedachte. We rijden het bos in en de weg gaat meer omhoog. Wanneer ga ik een ritme vinden? De combinatie van cola en sportdrank, die ik in een opwelling op het terras in Bedoin had gemaakt is geen goede. Samen met de spannng voor de klim werkt dit niet bijzonder prettig op de maag. Toch lijkt het alsof ik het ritme, of cadans te pakken krijg. Michel laat ik achter me. Ron en Ferry ga ik ook voorbij. Dit gaat goed! Verderop zie ik Hilko en hem haal ik ook in. Mijn god dit gaat boven verwachting. Jannie zie ik voor me rijden. In eens begin ik te twijfelen, Michel was al vaker de berg opgegaan, weet hij beter? Ga ik te snel. Je moet niet gaan denken! Zal ik straks toch even stoppen om op adem te komen? Mijn hart dreunt in mijn slapen. Heb ik wel genoeg getraind? Stop toch met dat denken. Ik stop en ga eten en drinken, dit mag niet verdomme. Hilko en Ron en Ferry komenvoorbij fietsen. Niet de achterste worden, want ik heb geen bandjes en pompje bij me. Wederom herhaalt zich voorgaande actie en rijd ik weer voorop. Ron roept, doe toch rustig, Hilko roept rustig aan. Toch is er een bepaalde trapfrequentie die het best loopt. Het verzet draait zwaar maar toch. Bijna het bos uit, vervloekte muggen. Even op adem komen de hele club komt weer voorbij, Jannie is ver weg. Wederom he hele clubje voorbij gereden, daarna verdwijnen Michel en Ferry verdwjnen voorgoed uit beeld. Het heeft dus wel degelijk te maken met een goede verdeling van krachten. Ik heb het niet goed aangepakt. Het kan me ook niet verdommen, boven gaan we komen. Hilko krijgt het zwaar, een rugblessure begint op te spelen. Het bos uit, Godsamme wat een uitzicht, t is maar goed dat ik oren heb, anders was mijn kop uigescheurd van de smile. Doorfietsen, doorgaan, fotografen met kaartjes,. Toch nog ijdel genoeg om te probern goed en soepel voor de camera te verschijnen. Vergeet het maar! He een waterbron, eindelijk kan ik die gore coctail uit mijn bidon gooien. Heerlijk koel fris water, dat is beter. Volgens mij gingen Hilko en Ron mij weer voorbij. Goed fris water aan boord, de percentages worden minder, de wint duwt mij de berg op. Ik wil niet als laaste eindigen. Doortrappen. Eindelijk komt de top in beeld. Jannie, Michel en Ferry staan boven. Michel biedt mij een snickers aan. Ik heb geen idee hoe ik die naar binen heb gewerkt. Ron en Hilko blijken toch achter mij te zitten. Met Jannie tegen het muurtje, ” godver begin ik bijna emotioneel te worden! ” , “hou dan alsjeblieft je bril op man!” Zegt de bikkel van ons clubje. Het sterke geslacht?