Home TC Het Trapstel Forums Gastenboek Mont Ventoux Reageer op: Mont Ventoux

#13998
AvatarHerman van Mal
Bijdrager

Het is vrijdag 28 augustus, Bommen Berend. Aangezien deze jaarlijkse aangelegenheid voor mij ook werk gerelateerd is, moet ik helaas nog een halve dag werken. Daarna kan ik mij 100% focussen op de Mont Ventoux week. Wat heb ik hier lang naar uitgekeken maar tegelijk ook (als een berg) tegenop gezien! Iedereen die mee gaat heeft zijn eigen doelen en reden om deze Kale berg te beklimmen. Voor mij persoonlijk geldt, dat ik na 30 jaar wil afrekenen met mijn angsten om letterlijk te sterven op de fiets.

Vrijdagmiddag mijn kleding en spullen pakken én nog een paar uurtjes quality time met mijn lief. Om 16:00uur rijd ik naar Groningen om eerst mijn fiets, die nog bij Dik staat, en vervolgens Tiemen en Anton op te halen voor de reis. Tiemen zit nog samen met zijn lief aan de warme maaltijd, maar ik ben dan ook 10 minuten eerder dan aangekondigd. Na het pakken van zijn spullen, nemen we afscheid van Erna en rijden naar Anton. Onderweg nog even goedkoop tanken, zoals de vervoerscommissie het graag ziet.
Anton staat al in de startblokken. De ATB van Anton gaat als laatste op de drager en hij zorgt ervoor dat de fietsen zeer compact en super goed vast komen te staan met spanbanden. Mijn eerste leermomentje.
Wij hebben afgesproken dat we de nacht doorrijden en Tiemen en ik de chauffeurs van dienst zullen zijn. Anton rijdt liever overdag. Onderweg hebben we geen problemen en oponthoud dus zijn we binnen 13uur in Roaix, onze eindbestemming.

Het is nog maar 8:15uur en tot onze verbazing staat de auto van Jaap er ook al. We zien echter alleen Maris, de dochter van Luuk. Zij vertelt ons dat ze om 6:15uur al waren aangekomen en dat Jaap en Hilko direct zijn gaan fietsen. Uiteraard! Logisch ook…. Hahaha….
We mogen pas om 14uur in onze appartementen, dus proberen we ons zo lang mogelijk te vermaken. We rijden naar Vaison la Romaine voor een ontbijt en koffie. Na de heerlijke broodjes en goeie koffie rijden we nog even naar het centrum, voor een sanitaire stop.
Als we weer terug rijden naar onze vakantiebestemming, komen we Hilko tegen, die even stilstaat om te kijken hoe hij het beste naar de appartementen kan rijden. Wij stoppen en zeggen dat hij wel achter ons aan kan rijden. Zo gezegd zo gedaan. Hilko vertelt ons dat hij en Jaap samen in Malaucene hebben ontbeten en dat Jaap is door gereden naar Bedoin om de Mont Ventoux op te rijden. Hij zelf is in Malaucene een stuk omhoog gereden om de benen te testen.

Nu is het wachten op het opleveren van de appartementen maar gelukkig kunnen we wel al gebruik maken van de ligstoelen en het terras. Duf als we zijn leggen we ons zelf neer op de bedjes en genieten van de heerlijke temperatuur en de rust.
Gedurende de dag druppelen er steeds meer Trapstellers binnen en wordt het meer en meer onrustig op het park. Mensen willen fietsen, zwemmen, hun huisjes in, eten, etc. Daar hebben we Jaap inmiddels ook weer. Hij weet het niet precies, maar hij schat in dat hij in een zeer snelle tijd (1uur en 29 minuten!) de Ventoux is opgereden. Als er eindelijk een appartement en dus Wifi beschikbaar komt, blijkt dat Strava de rit niet (goed) heeft geregistreerd. Dat is balen. Want Jan Willem van Dijk heeft de week ervoor, in een extreem snelle tijd van 1uur en 24minuten, de Ventoux beklommen. En nu kan Jaap zijn tijd er niet tegenover zetten. Jaap baalt, maar aan zijn gezicht te zien laat hij het er niet bij zitten en zal later deze week nog een poging doen.

Zaterdagmiddag worden de benen los gereden door een grote groep en ook worden er boodschappen gedaan voor het avondeten. Er is afgesproken dat ieder huisje zelf voor zijn boodschappen zorgt en dat er gekookt wordt voor de eigen bezetting. Natuurlijk worden er de rest van de week ook onderlinge afspraken gemaakt om gezellig met en bij elkaar te gaan eten.

Zondagochtend 9uur. Iedereen is nu van de partij en de samenstelling van de groepen alsmede de routes worden bepaald. Anton heeft meteen een ‘harem’ geregeld en zorgt ervoor dat er onderweg veel te zien is, regelmatig gestopt wordt om te fotograferen en te genieten van de omgeving en elkaar.
Groep Jaap en Erik willen weer naar de Ventoux, alhoewel Erik het nut van het klimmen van de Ventoux niet echt ziet zitten. Hij vindt zichzelf geen klimmer. Wij vinden dit vooral een tactisch statement want Erik is namelijk altijd als een van de eersten boven!
De groep waar ik bij aansluit bestaat uit; Wilma, Rob, Janwillem, Herwig, Ronald, Hilko, Fred en Robert. Met ons negenen maken we werkelijk een prachtige tocht door de omgeving van de Ventoux, met hier een daar pittige klimmen en mooie lange klimmen van 3,4,5%. Op elke top, kruispunt of afdaling wordt er keurig op elkaar gewacht.
En uiteraard nemen we ruim de tijd voor koffie met lekkernijen. En tussen de middag wordt er geluncht. Genieten doen we vooral. Van de omgeving, de uitdagingen en van elkaar. Er worden ondertussen ook plannen gesmeed om de Ventoux te gaan beklimmen. Morgen (maandag) moet het gebeuren, uiteraard vanuit Bedoin!

Maandagochtend 8uur: Vroeg vertrekken is het motto, anders is het te warm. De groep bestaat uit dezelfde personen als gisteren, behalve Hilko. Hij heeft andere plannen. We rijden via Malaucene en de Col de la Madelaine naar Bedoin. Een heerlijk ritje, van zo’n 26 kilometer, om de benen op te warmen. Robert en Herwig willen direct door. Nerveus of bang voor de warmte!? ik weet het niet, maar we nemen afscheid en spreken af om boven op elkaar te wachten. Rob is vergeten om zijn bidons van huis mee te nemen en koopt ondertussen bij de fietsenmaker nieuwe. Deze hebben uiteraard een prachtig Mont Ventoux logo met tekst. Met ons zessen willen we eerst koffie drinken alvorens naar boven te fietsen. Er is totale ontspanning bij de groep. Wat mezelf betreft had ik verwacht zeer nerveus te zijn, maar het tegendeel is waar. Ik ben uiterst kalm en voel geen noemenswaardige spanning. De laatste plasjes worden gepleegd, Wilma rekent ondertussen de koffie af en een half uurtje later verlaten wij het terras in Bedoin. Bij de start wenst iedereen elkaar succes en vanaf nu is het ieder voor zich…

Het is mijn eerste keer en ik besluit om direct in het begin wat tempo te maken. Alleen Rob en Ronald volgen. Eenmaal in het bos, passeert Rob mij en rijd ik in zijn wiel een stukje mee. Zijn tempo vervalt al snel en ik wil en zal mijn eigen tempo blijven rijden, met een relatief lage hartslag. Dat is mijn strategie. Mijn doel is om niet te verzuren en niet naar de kloten te gaan. Dus ik passeer Rob en denk dat hij mij, zoals gewoonlijk, wel kan volgen. Ronald rijdt mij vervolgens voorbij en ik kijk achterom of Rob er nog achter zit. Nee, shit hij is er nu al af. Fiets ik te snel? Hanteer ik de verkeerde tactiek? Normaal gesproken rijden we om en om met elkaar naar boven, gewaagd als we aan elkaar zijn. Mijn hartslag zit op 154, dat is prima in het bos en zo aan het begin. Vanaf nu zal ik helemaal met mezelf moeten rijden, zonder de steun van Rob.
Fred en Janwillem komen mij ook voorbij zetten, maar geen Rob. Ben ik onbewust langzamer gaan rijden of zijn Fred en Janwillem in topvorm? Ze blijven keurig bij elkaar en ik zie ze steeds zo’n 100 meter voor mij rijden. Ik rijd het gat niet dicht, ik volg mijn plan. Ronald is inmiddels uit het zicht verdwenen, hij is dit jaar in een bloedvorm. Hij heeft inmiddels 12000km. in de benen en is bovendien 13kg lichter.
Het bos is saai, het duurt lang en tevens is dit het steilste stuk van de hele beklimming. Vanaf Chalet Reynard zal het makkelijker worden, is mij verteld. Ik rijd met een snelheid van 9 á 10km. per uur en kom niet echt in de problemen. Er zijn een paar klasbakken die mij inhalen, petje af, maar daarentegen haal ik zelf ook veel fietsers in. Ik kijk met regelmaat op mijn Node en zie dat ik nog steeds volgens plan rijd. Ver beneden mijn omslagpunt van 168.
Verrek daar zie ik Chalet Reynard opdoemen. Nu al? Maar dat valt mee, denk ik. Nu nog maar 6 kilometer. En ik zet nog eens aan. Mijn hartslag loopt op naar 163, nog steeds onder mijn omslagpunt. Dit voelt prettig aan, zo vanaf Chalet de eerste bocht in. Ik haal zeker 10 mensen in en mijn benen draaien als een gek in het rond. Moet ik dit zo meteen gaan bekopen of niet? Ik denk aan vroeger, aan het trainen met mijn oom Johan. Hij is amateur wielrenner geweest en met zeer grote regelmaat moest ik met hem trainen. Hij wilde dat ik op 16 jarige leeftijd ook een goeie wielrenner zou worden. En hij zou de basis gaan leggen voor mijn carriere. Ik moest mijns inziens niet alleen het snot voor de ogen fietsen, maar ik moest diep, dieper, diepst gaan! Daar wordt je beter van, sprak hij dan. Als ik weer eens stond over te geven in de polder tussen Zoutkamp en Lauwersoog. Mijn oom Johan, wat heb ik hem vervloekt. En wat heb ik afgezien in zijn bijzijn. Zo erg, dat ik op mijn 18e mijn fiets letterlijk aan de kant gegooid heb en besloot om nooit meer te gaan wielrennen!

En daar rijd ik dan na 30 jaar. Sinds drie jaar durf ik af en toe weer op de racefiets. Nog steeds bang om mee te maken wat ik toen moest ondergaan. Maar dit jaar is anders. Na mijn carriere switch in de muziek, vond ik het ook tijd worden om een mind-switch te maken, aangaande mijn (faal)angsten.
Daarom rijd ik nu net voorbij Chalet Reynard en zal ik, zonder af te stappen (Waarom? Omdat dit ook tussen mijn oren zit en voelt als falen!), de top gaan halen. Voorbij het Tommy Simpson monument wordt het nog zwaar en lopen mijn benen voor het eerst vol. Kalm aan, iets temporiseren. Ik blijf even hangen achter een andere wielrenner en ‘profiteer’ van zijn langzame tempo. Als ik zo’n 50 meter verder ben voel ik dat ik hersteld ben en rijd ik hem voorbij. Nu is het nog maar 500 meter, staat er op de weg. Ik kom voor het eerst in een euforische stemming en bal mijn vuist voor de fotograaf! Wat een ontlading. Nog even en ik heb mezelf overwonnen. Er gaat van alles door me heen. Ik ben weer eens aan het dromen, als ik domweg achter iemand aan rijd. Hij slaat af, het zal wel. Shit, ik schrik op uit mijn droomwereld en constateer dat ik verkeerd rijd. Dit is richting Malaucene. Ik moest naar boven, de laatste helling op. De Engelsman voor mij weet dit ondertussen ook. En ik zeg tegen hem; I Just followed you, stupid me! En we lachen samen.
Ik keer om en sprint naar de bocht voor de helling. Dan ben ik er. Yes, de Mont Ventoux is een feit! Ik kijk op mijn teller en zie dat ik er 2 uur en 1 minuut over gedaan heb. Het interesseerde me eigenlijk niks, maar stiekem was ik liever 1 minuut eerder gefinisht. Ik had niet mogen gaan dromen die laatste 300meter, dan was ik niet stomweg achter die Engelsman aan gereden en eerder boven geweest.

Ik kijk om mee heen en wordt overvallen door allerlei emoties. Uiteraard ben ik op zoek naar Ronald, Fred en Janwillem. Ronald komt als eerste op mij af en feliciteert me. Wat een blijdschap. Hij heeft er 1uur en 49minuten over gedaan. Respect, hoor. 13 minuten sneller dan zijn vorige keer. Ik zie Herwig, Fred en Janwillem op de grond zitten. Herwig is volledig verkrampt en ook nog maar net binnen. Onderweg kwam ik Robert nog tegen. Hij stond met kramp langs de kant, maar zei tegen mij dat hij wel boven zou komen. Voor Herwig haal ik een cola en probeer zijn kramp uit de benen te drukken. Ook masseer ik zijn beide bovenbenen nog en hij zegt dat het beter voelt. Toch moet hij zicht omhoog hijsen om te kunnen staan.

Ik wacht nu op Rob. Ronald vraagt aan mij waar hij blijft. Maar ik weet het niet en vertel hem mijn versie van het verhaal. En waar is Wilma? Ik maak mij ongerust. Niet om Wilma, maar om Rob. Van Wilma weet ik dat zij er iets langer over doet, maar van Rob niet. Dan komt Wilma boven. Zij vertelt dat Rob bij het monument zit en volledig naar de vaantjes is gereden. Even denk ik er over na om terug te rijden en bij hem te gaan kijken. Hij verkeert in een prima conditie en is een uitstekende sportman, dus wat is er aan de hand!? Maar ik doe het niet. Dan verschijnt ook Rob in het vizier en ik schreeuw hem de laatste meters toe.
Als hij stilstaat, valt hij zowat van zijn fiets. Hij heeft zo enorm afgezien en hyperventileert zo’n beetje. ” Ik loop liever een marathon, dan dat ik deze k** berg beklim”, zegt hij. Hij krijgt ook een cola van Fred, maar krijgt nauwelijks iets binnen. Zo snakt hij naar adem. Ik loop er even bij vandaan. Een deja vu krijg ik, van vroeger. En ik wil dat niet. Niet nu ik net mijn missie heb volbracht en euforisch behoor te zijn. Maar dat nu ook niet meer. Ik maak mij zorgen om Rob.
Er worden ondertussen foto’s gemaakt in verschillende samenstellingen, bij het bord van de Mont Ventoux. Er komt een dame aan met magnesium tabletten. Rob neemt er twee. En ik breng er ook twee naar Herwig. Ondertussen is Robert ook bezig te herstellen en heeft ook nog nooit zo geleden op de Ventoux. Hij neemt ook magnesium. Dit schijnt heel goed te werken tegen kramp, maar ik weet niet of het nu nog zal helpen….
Een aardige vrouw stopt bij Rob en maakt zich zorgen om zijn gesteldheid. Ze praat met hem, stelt vragen en daarna gaat ze hem masseren. Zij behoort tot een groep hardlopers die op donderdag 3 september de MV zullen gaan beklimmen, vanuit Sault. Dit allemaal voor het goede doel. Kennelijk zijn haar handen en massage techniek van dusdanige aard, dat Rob zich hervindt.
Na wat bedankjes en nog meer foto’s gaan we naar beneden. We dalen af naar Malaucene om daar te gaan lunchen. Ik blijf 5 tot 10 meter achter Rob rijden, want ik vertrouw het niet dat hij alleen afdaalt.
Beneden bij het restaurant voelt Rob zich opnieuw niet goed en gaat ergens apart zitten, in zijn uppie. Hij is misselijk en heeft nog steeds geen goeie pols. Ronald is inmiddels terug gefietst naar het appartement om mijn auto te halen. Wij hebben als groep namelijk besloten dat Rob in geen geval meer verder fietst.
Na een poosje vraagt Rob zelf om een dokter. Omdat Herwig vloeibaar Frans spreekt, belt hij met de dokter. Deze stuurt even later een ambulance met drie doktoren. Terwijl deze mannen Rob controleren kijk ik machteloos toe. Gelukkig zijn alle waarden goed en helpen ze hem op de been. Hij loopt zelf naar de ambulance. Wat een opluchting dit te zien. Herwig rijdt als tolk en steun met hem mee naar het hospitaal, waar hij nog uitgebreider gecontroleerd gaat worden. Even later verschijnt Ronald met mijn auto en laden we de fietsen van Rob en Herwig op de drager.
Wij rekenen af en fietsen terug naar Roaix….

Eenmaal terug bij het appartement wil ik eigenlijk weten hoe het gaat met Rob. Geen paniek, maar ongerustheid heerst. Totdat daar mijn auto verschijnt. Ronald is ook naar het hospitaal gereden om Rob en Herwig op te halen. Rob ziet er nu een stuk beter uit, maar moet een dag rusten. Verder is er niets aan de hand. Alle waarden blijken goed. Pfff, gelukkig maar.

Dinsdag is er dus een rustdag voor Rob, maar er zijn meer die dit besluiten. Dus gaan we naar de markt in Vaison la Romaine. We shoppen (vooral Wilma slaat heerlijke tapas hapjes in), drinken koffie, lunchen en ik rijd met een aantal mensen weer naar ons appartement. De rest gaat boodschappen doen.
Als iedereen terug is gaan huisje 8&9 borrelen, met tapas. Wat een bijzondere dag is dit! Als ik aan tafel ga zitten, wordt ik overvallen door Rob. Hij heeft een grote doos in de handen met een kaart. Op de envelop staat “Voor Herman” en ik herken het handschrift. Het is van mijn lief. Wat is dit? Rob vertelt dat hij het verzoek heeft gekregen om een passend cadeau te kopen en aan mij te overhandigen, na het beklimmen van de Ventoux. En zodoende zit ik hier nu totaal overrompeld en emotioneel een doos te openen, van mijn schatje. Wat lief en wat een geweldig mooi gebaar.

Als we samen op vakantie zijn, vinden we beiden de route paaltjes zo mooi, die langs de kant van de weg staan, in Frankrijk. Nu heb ik mijn eigen route paaltje gekregen, van de Mont Ventoux, voor in onze tuin.
Ge-wel-dig….

Het zit Rob niet lekker dat hij op deze manier op de Ventoux is gekomen en hij wil zichzelf nog een keer testen ook. Samen besluiten we om nog een keer de beklimming aan te gaan, maar dan vanuit Sault. De ‘mietjes’ kant, aldus velen.
We gaan morgenochtend op de fiets naar Sault en dan via Malaucene weer terug. We doen dinsdagavond nog een oproep via onze gezamenlijke Whatsapp. Janwillem meldt zich als enige.

Woensdagochtend rijden we met ons drieën naar Sault, zo’n 52km vanuit Roaix. Daar lunchen we met pasta en daarna rijden we de route de Mont Ventoux. Wat een mooie glooiende klim is dit, zeg! We halen op een bepaald moment zelfs een snelheid van 30km/u. We lossen Janwillem al vroeg in de beklimming. Maar hij komt zeker boven. Rob wil zijn hartslag laag houden en samen controleren we elkaars hartslag. We rijden makkelijk omhoog, in een stevig tempo, zonder dat we in het rood hoeven te rijden. Daar is Chalet Reynard. “Nu moet jij je eigen tempo gaan rijden Herman en niet bij mij blijven”, zegt Rob. Oké, mopper ik. En onderweg verzin ik een smoes om te stoppen, zodat ik Rob op kan wachten. Bij Tommy kan, maar waarvoor dan? Nee, ik besluit het toch niet te doen. Het zou als betutteling van mijn kant kunnen worden opgevat. Ik fiets door. En ik weet nu zeker dat Rob niet ver na mij boven zal komen. Bijna boven moedig ik nog een Nederlander aan, hij zit er finaal doorheen. Hij voelt niets meer, zeg hij. Verdomme, je geeft nu niet op, schreeuw ik tegen hem. Hier heb jij het hele jaar voor getraind, of niet dan!? Afstappen is dus geen optie. Pak mijn wiel en hou vol. Nog 150 meter…., je bent er bijna! Hou vol! Bij de helling schakel je op en ga je staan, oké! Zo kom je boven, je kunt het topper! Ja, ja, ja, ja, ja……JE BENT ER KEREL!! Gefeliciteerd! Een vrouw, die op datzelfde moment naar boven reed, in onze buurt, bedankt mij spontaan. “Waarvoor?”, vraag ik. Voor jouw bemoedigende woorden, zegt ze. Ik zat er ook helemaal doorheen en dacht niet dat ik boven zou komen, maar mede door jouw aanmoedigingen ben ik er. Prachtig!
Dit is dus wat een Mont Ventoux met de mens doet. Je bent tijdelijk in een andere euforische stemming en daardoor meer verbonden met elkaar.

Voor de tweede keer deze week ben ik boven! Wie had dit gedacht? Ik niet. Ik zet mijn fiets aan de kant. Waar is Rob? Ja, daar komt hij aan en hij zit er nog goed bij ook! Fantastisch! Ik ren op hem af en we vliegen elkaar in de armen. Super gedaan, kerel! Hoe voel jij je nu? Een stuk beter dan de vorige keer, zeg ie. Mooi zo. Emotioneel en wat een ontlading. Voor iedereen. Even later is ook Janwillem boven. Ook hij krijgt de felicitaties. Bovenop de top zien we Henrieke, Michiel (op een leenfiets), Ekko, Tiemen en Douwe.
Tiemen en Douwe doen vandaag drie keer de Ventoux en zijn nu voor de tweede keer boven! Ze moeten nu nog afdalen naar Sault, gaan daar eten en dan weer omhoog. Wat een kanjers.
’s Avonds rijden Janwillem, Ekko, Rob en ik samen met Fred naar Avignon. Hij verlaat de groep om voor zijn werk naar de USA af te reizen. Ter afsluiting gaan we met hem nog een hapje eten en we nemen daarna afscheid van elkaar.

Donderdagochtend. Vandaag gaan we een rondje om de Ventoux heen rijden, met als hoogtepunt de Gorges de la Nesque. We rijden tegen de klok in, dus via Malaucene naar Bedoin en vervolgens door de Gorges naar Sault. Daar lunchen we en vervolgen onze weg via de noordkant van de Ventoux. Een mooie rit. Wie deden er mee. Wilma, Rob, Janwillem, Robert, Erik, Egbert en ik.
Ronald en Jaap gaan vandaag voor drie keer de Mont Ventoux. Jaap is uiteraard in een record tempo terug, ondanks het doorhalen van de vorige avond met de nodige wijn. Maar Jaap Vis = Hors Categorie.
Deze man kan daadwerkelijk zulke ultieme prestaties leveren, waar wij, “gewone stervelingen”, niet eens in de buurt komen. Ronald is iets later terug bij het appartement, maar ziet er ook nog erg fris uit.
In zijn prachtige Colombia wielershirt, die hij onlangs kreeg van zijn dochter, is hij nu officieel een Cingles de Mont Ventoux geworden. Gefeliciteerd.

Vrijdag. Het is onze laatste dag om te fietsen. Herwig is al om 7:15uur vertrokken. Hij gaat vandaag voor zijn poging om drie keer de MV te bedwingen. En hij wordt de 5e deze week die het gedaan heeft! Schitterende prestatie van hem en hij is net op tijd terug voor de sportmassage.
Wat wil de rest? Inpakken, fietsen, rusten, shoppen, etc. Wij, Tiemen, Douwe, Rob, Hilko en ik, gaan vandaag een rustig rondje rijden van 85km. Niet te veel spanning op de benen en regelmatig even stoppen voor een foto, een koffie en een lunch. Onderweg kietelen we elkaar met een sprintje bergop of een plaatsnaam bordje (net als thuis 🙂 ). Wilma is vandaag de enige die het aandurft om met Jaap een ronde van 140km. te gaan fietsen. (Sorry Wilma, dat ik zo laf was om niet mee te durven gaan vandaag. Maar de benen schreeuwden om rust).
Moe maar enorm voldaan voltooien wij vandaag ons fiets avontuur in de Provence.
Vanavond wacht ons nog een gezamenlijk (afscheid) dinner. Er staan Gamba’s en Quiche op het menu. We verzamelen nog een keer. Henrieke wordt door Ronald en ook namens ons, bedankt voor haar enorme inzet om deze reis mogelijk te maken. Ze krijgt als blijk van waardering een Mont Ventoux Finisher wielertenue. Met tranen in de ogen neemt ze het cadeau in ontvangst. Tiemen, Anton en ik hebben besloten om vanavond al af te reizen naar huis. Dus zo gezegd zo gedaan. Na het gezellige samenzijn, nemen we uitgebreid afscheid van iedereen. Daarna starten we de auto en verdwijnen in het holst van de nacht…… Wat een geweldige reis. Wat een schitterend avontuur en wat een fantastische club! Iedereen nogmaals bedankt voor alle goede zorgen en vooral voor de enorme saamhorigheid.

Tot volgend jaar!!

We hebben tijdens en na het eten veel aanloop