Home TC Het Trapstel Forums Gastenboek Mont Ventoux Reageer op: Mont Ventoux

#14011
Jaap Vis
Bijdrager

Wat een verslag, Herman! Prachtig.
Ik vond het ook prachtig, van de eerste rit omhoog tot de laatste met Wilma. Rammen en afzien, terrasjes pakken en genieten, Feesten en doorzakken. Ik heb volop genoten. Zelfs de zondag erna was nog prachtig, nog even koffie bij Michel en nagenieten.
maar ik ga het over maar drie ritten hebben. Omdat ik het graag wil vertellen.

De eerste rit: Na een doorwaakte nacht de fiets gepakt en omhoog gereden.
De nacht was lang, ik kon op een goed moment niet meer rijden, danksij Hilko zijn we veilig aangekomen. Op de rand van de dag, het appartement is nog lang niet beschikbaar. Maris heeft last van de heup en besluit niet weg te gaan, Hilko en ik rijden samen naar Malaucene om te ontbijten aan de voet van de kale berg. Eigenlijk weet ik het dan al wel, ik ga meteen.
Jaren geleden reed ik met een vriend naar Prato. We vonden een pension en konden ons niet inhouden. 52 haarspeldbochten naar de Stelvio.
Nu is de situatie vrijwel gelijk, al ga ik nu alleen omhoog. Na het ontbijt rijd ik door naar Bedoin, rustig over de Madeleine, in het dorp stop ik bij de fontijn en neem een paar slokken sportdrank. Het is nog rustig, maar er gaan al mensen omhoog. Al snel volg ik ze.Het is mijn bedoeling rustig te begeinnen, maar al snel haakt er een Fransman in mijn wiel. Het is zijn eerste keer. Hij hijgt en ik besluit hem achter te latem.Ik laatmijn hertslag oplopen naar 150. Het voelt dan nog comfortabel. Dan komt de bocht naar het bos en 10 km 10 procent wacht op me. Ik houd me aan de 150, ik herinner me hoe zeer het kan doen van vorig jaar. Maar op 150 blijf ik makkelijk draaien zonder pijn. Het bos is nog koel en ik voel dat ik snel ben. Ik haal fietsers in. 2 nederlanders hoor ik tegen elkaar zeggen: Hij gaat niet naar de top joh en anders komen we hem wel weer voorbij. Ik ben snel.
Het bos voorbij de eerste ftografen verschijnen. Voor de eerste ben ik te snel, het lukt hem niet meer het kaartje te geven. De gartslag loopt nu op, 160.Het doet nu wel pijn, maar ded top komt dichterbij. Ik rijd een hele mooie tijd weet ik. 9 u Bedoin, binnen de 1,30u.
De laatste meters naar de top zijn zwaar, en de euforie is groot als ik er ben. Ik vraag een foto van me te maken en daal af naar Maulecene.Dan naar Roaix. Ik ben blij de anderen te zien en erg benieuwd naar mijn rit. 84 km, Het is de eerste rit op mijn nieuwe 810. Sla op.Ik kijk op de pc, Niets Nergens een file; Ik zoek nog eens, niets. Ik weet dat ik maar een keer op top snelheid kan rijden. was dit top? Voor deze week heb ik 2 weken getapered. Ik heb herstelnodig voor een goede tijd

De tweede dag
Erik wil meteen omhoog. Hij voelt zich niet top, maar wil een tijd zetten. Hij wil dat ik meega als steun, maar daagt me ook uit.
Ik denk dat hem niet aankan en dat hij na de eerste vlakkere kilometers weg zal rijden.We rijden naar Bedoin en gaan omhoog. Ik laat nu meteen mijn hartslag oplopen naar 150, Ik weet wat dat betekent: pijn , 160 in het bos, later nog hoger. Ik verwacht Erik naast me, voor me, maar hij rijdt achter, en hij geeft aan dat hij afhaakt. Ik geloof mijn oren niet, dat bestaat niet. Ik ga door en voel alles branden. Hou ik dit nivo vol?
Het verloopt als de eerste dag. Alleen iets pijnlijker. Als ik uit het bos kom is mijn hartslag al gestegen tot 163. Maar gisteren was mijn snelheid hoger.
Ik gooi er nog een schepje bovenop. Op de top ben ik gesloopt. Maar wel binnen de 1.30u. Ik wacht op Erik, maar het is koud en ik weet niet zeker of hij wel doorgaat. Hij was duidelijk niet in goede doen. Daarom daal ik af naar Sault en ga op het terras zitten. Daar zal hij zeker opdagen en ik zie hem na 20 minuten aankomen. Hij is rustig naar de top gereden, had geen kracht. Hij is dagen daarna aan de diarhee geweest.
Ik heb mijn 1.29 binnen! De registratie verloopt nu vlekkeloos, ik zal nooit weten wat er die eerste dag misging…

Dag 6, 3 keer ventoux
Ik rij met Ronald naar Maulecene, vandaar starten we, maar we zullen niet samen rijden Na 200 meter houdt Ronald het voor gezien en ik klim alleen, Hartslag nu 145, ik moet me rustig houden; de Berg is zwaar, kilometers 12 % Op het zware stuk haal ik mensen in die bij me blijven rijden. Maar ik laat me niet opnaaien, ik blijf rustig.Als het weer makkelijker wordt houden ze meniet meer bij. Op de top komen de hardlopers van een tocht tegen kanker binnen. Hun verzorger zet me op de foto en ik daal meteen af naar Bedoin. Ik stop bij de fontijn, vul mijn lege bidon en ga weer omhoog. Het gaat prima 145, geen slag erboven. Ik kom Ronald tegen als ik bijna bij het bos ben. Hij ziet er nog fit uit.Het verbaast me hoe snel ik ga, geen pijn. De laatste km’s na chalet reynard heb ik de wind mee. De begeleidster staat er nog, ze maakt een 2e foto, De afdaling naar Sault is snel en leeg. Ik voel me ook leeg en besluit snel iets te eten. Daarna de klim, ik hou nu mijn hartslag op 136. Het gaat niet echt snel, maar ik sta ook niet stil. Ik kom Ronald tegen die afdaalt naar Sault. Hij ziet er fit uit. Taaie vent. Na chalet Reynard komt de vermoeidheid. Het doet niet echt pijn, maar ik kan ook niet meer harder. Uiteindelijk kom ik boven. De begeleidster staat er nog steeds, alle wandelaars zijn boven gekomen. Ik spreek mijn waardering voor haar werk, uren in de wind op de top staan is net zo zwaar als drie keer omhoog.
Ik rij de fantastische afdaling en stuif door naar Roaix.
Klimtijden: Malaucene 1.41u Bedoin 1,38, Sault 1.38 Ik ben kapot maar voel me geweldig. Als Ronald arriveert zegt hij hetzelfde. Douwe en Tiemen feliciteren ons. Herwig zal de volgende dag het septet voltooien. De 5 voor de 3.