Home TC Het Trapstel Forums Gastenboek Mont Ventoux Reageer op: Mont Ventoux

#14083
AvatarGerda Jansen
Gast

Vanuit de Ventoux light-groep, ook een kleine bijdrage. Zaterdags arriveerden Wilma en ik rond 10 uur , na een voorspoedige reis. In ons hotel hadden we de wielerkleding al aan gedaan en we waren klaar voor een eerste rit. De hele dag lag voor ons. Anderen haakten ook aan en light werd het tempo, even rustig infietsen…. Een tocht van ca 80 km, slingerende met allerlei klimmetjes zich door de prachtige streek, en ik moest op zoek naar mijn adem en juiste versnelling. Uiteraard was ik in dit gezelschap de hekkesluiter en werd er geduldig gewacht: heel plezierig! Na een lekkere lunch, pal naast het commadocentrum vd Tempeliers, vervolgden we de route. Ook nog even kijken bij een Vlaamse trouwerij, compleet met alle mannen in lavendelblauw pak, in een soort bluesbrothers-outfit, strooien hoed en zonnebril. De dames in hippe jurkjes, op stiletto’s en allen de kerk in en uit. Voordat we op de fiets stapten, constateerden een paar dat er nog wel een klimmetje of wat kwam.. Dat bleek een petit col van ca. 20-25% en lag echt buiten bereik, dus even “gewandeld” . Ik dacht nog wel, waar ben ik aan begonnen..
Gelukkig hadden we een tactische trainer mee, Anton! De maandag werd een gedenkwaardige dag, hij had een “leuke” rit in gedachten met o.a. de Gorges de la Nesque, een tip en hartewens van Valentine. We ( Ineke, Diana, Valentine, Anton et moi) gingen eerst “even een stukje” omhoog… Een klimmetje naar een fraai middeleeuws dorpje ( Seguret?) en we wisten direct weer waar onze longen zaten. Boven gekomen fietsten we bijna in een schilderclubje en stond de ambulance al klaar. Een dorpeling had hulp nodig en gelijk werd duidelijk hoe het dan is, om in zo’ n pittoresk straatje te wonen.. We fietsten verder, via de Col de la Madeleine ( ging al wat soepeler), naar Bedoin en op het terras aan de koffie. De Ventoux lonkte ons al en ze lag er fraai bij. Via Flassan weer een ” stukje” omhoog aldus Anton. Dat stukje bleek 12 km klimmen in de brandende zon, op een bumpy road. Natuurlijk, de ervaren en sterke klimmers glimlachen hierbij… En ja, de Ventoux is ca. 26 km omhoog.. En als we daarheen willen… We kwamen allen boven op de Col Notre Dame des Abeilles ( bijna 1000 m) en daarna nog een stukje 10 % .
We keken inmiddels met iets andere ogen naar Anton, die telkens glimlachend, ons bemoedigend toesprak, met die ” kleine stukjes” . Eenmaal boven, een schitterend uitzicht over de vallei van Sault, en via Monsieu naar Gorges de la Nesque. Wat een beloning, zo’ mooie afdaling in dit landschap. Deze dag hebben we 120 km afgelegd en 1600 m geklommen. Fantastisch, en hulde aan Anton! Voor mij kwam de Mont Ventoux die dag echt dichterbij! Schakelen ging soepel en de juiste adem gevonden. Woensdag bleken velen de Ventoux ook te hebben beklommen, geweldige ervaringen en prestaties ! Die dag waren Wilma en ik gaan fietsen met zus Miny en zwager Patrick. S’ avonds bood Michel Miedema mij aan om samen vanuit Sault, vrijdags de Ventoux op te gaan. Hij had vanaf die kant de Ventoux nog niet gereden, ook Michiel Huisman overwoog mee te gaan. Heel fijn! Inmiddels had ik het gevoel , dat de Ventoux voor mij haalbaar zou zijn. In de loop vd week leek er een virusje rond te gaan. Donderdagavond werd Michel geveld, Maris en ook Michiel…( nog iemand vergeten?) . Wat een pech allemaal! Luuk was inmiddels weer fit en bood direct aan mee te gaan. Enthousiast op pad de volgende morgen en we bleken een afslag te hebben gemist. We toerden door prachtig gebied, onbekend ten noorden vd Ventoux, langs om de Col Homme Mort.. Dit landschap was indrukwekkend en de Ventoux leek nog hoger.. Na een kleine vertraging kwamen we in Sault en toen echt op pad. Ieder zijn eigen rit en tempo. Het ging goed, op een lage hartslag omhoog. Ik had nog de nodige tips gehad: vooral niet omhoog kijken, van bocht naar bocht en aldus Hilko, er is ook sprake v gezichtsbedrog: de weg lijkt heeel steil, maar dat valt mee en je kunt het! Geweldig! Ik kan er nu om lachen, maar ik kneep hem wel. Door het bos ging prima, Luuk peddelde relaxed vooruit en sprak met andere passanten. Ik reed rustig en geconcentreerd. Na Chalet Reynard omhoog, de kale weg. Ik durfde niet goed naar beneden te kijken..toch wel erg hoog allemaal, geen hekjes. Het werd echt pittig en heftig, maar de benen gingen goed, hartslag omhoog. Luuk fietste voor me uit en riep nog dat hij het ook zwaar had..bocht na bocht,ook even afstappen, slokje drinken en weer door. Zo fijn als je een bepaald tempo vindt en voelt dat het kan! De top kwam naderbij, maar telkens weer een nieuwe bocht, 6 kilometer is toch wel een eind. Uiteindelijk de laatste bocht en boven! We kwamen midden in het feestgedruis v Zwaarverzet ..de speaker had ik al horen roepen: de gemeente Groningen is boven!!! Dat kan er maar 1 zijn dacht ik: dat is Luuk! Wij waren in onze nieuwe wieleroutfit naar boven. Ik ging de bocht door en de speaker riep opnieuw: en daar is nr 2 van Groningen, waarop de omstanders in koor riepen Er gaat niets boven Groningen! Wat een onthaal en gedenkwaardige rit!
M&M, jammer dat jullie zo ziek werden. Ik hoopt dat allen inmiddels weer beter zijn.
Iedereen bedankt voor deze geweldige reis, ook huisje 16, Jannie, Fred en Hilko natuurlijk!

En wat een club: iedereen van de reis is deze week op de Ventoux geweest!
Groeten Gerda