Home TC Het Trapstel Forums Gastenboek Mont Ventoux Reageer op: Mont Ventoux

#14387
AvatarAnoniem
Inactief

ik voeg hier nog graag een verslag aan toe van mijn aansluitende reis naar de Pyreneeen voor de Pyreneeen Challenge van Ride4Kids. Immers het trapstel heeft mij gesponsord met 100 euro. Op de vertrekdag (zaterdag) bij MV namen Diana en ik rustig de tijd om te ontbijten, de auto te pakken en de fietsen in te laden. We hebben menigeen uitgewuifd. Wij hadden ‘slechts’ een rit van 550 km voor de boeg, toch wat korter dan alle anderen die weer naar Groningen reden. Behalve wijzelf bleef ook Henrieke in Zuidelijk Frankrijk en ze had al een beetje laten doorschemeren dat de Tourmalet nog op haar bucket list stond. We zouden iig telefonisch contact houden. In de late namiddag aangekomen op de 4sterren camping in Argelez-Gazost en onze stacaravan was reeds schoongemaakt dus daar konden we meteen gebruik van maken. Op zondag wilden Diana en ik samen een mooie etappe rijden en we kozen er maar meteen voor om het hoogst mogelijke punt van de Haut-Pyrenées te gaan opzoeken: de Cirque de Gavarnie op 2208 meter. Onze camping lag op ong 300 m dus nog 1900 m te gaan. De eerste 40 km waren Frans vals plat (een gemiddelde helling van 2,5%) door een prachtige valei langs een snelstromende rivier dus toen we aan de voet van de col stonden, zaten we al op 1250 meter hoogte, nog zo’n 950 hoogtemeter en 10 km te gaan. Geen misselijk gemiddelde van 9,5%! Via prachtig spaghetti asfalt slingerden we ons naar boven en ik heb vaak achterom gekeken omdat ik eerlijk gezegd verwachtte dat Diana er op enig moment de brui aan zou geven. Maar dat heeft ze niet gedaan! Zonder tijdsindicatie stonden we even later vergezeld van schapen en koeien op de top te genieten van een enig mooi uitzicht over de Frans-Spaanse grens. Toen we het koud kregen, zijn we weer via dezelfde weg naar beneden afgedaald en hebben in het dal genoten van een welverdiende koffie met gebak.
Op maandag hebben we een rustdag genomen en een toeristische wandeling in Lourdes gemaakt. Niet veel bijzonders. Vooral veel kitsch winkels die goedgelovige mensen proberen af te zetten met plastic flessen heilig water en plaasteren Mariabeeldjes in lengtes van 8 tot 80 cm en dies meer.

De Pyreneeen Challenge zou op woensdag starten dus op dinsdag wilde ik nog wel even de benen losmaken. Daarom besloten om met zijn tweeën de Col du Soulor en de Aubisque te beklimmen op Diana’s tempo. Voor mij een rit waarbij ik alle bloemetjes in de berm en de vogels in de lucht (wel 20 gieren gezien die dag) kon bestuderen. En actiefoto’s maken van Diana. Haha, vond ze niet altijd even leuk. Al bij al een rit van 65 km en 1600 hoogtemeters. Bij terugkomst op de camping was het heerlijk toeven aan het zwembad en kregen we bericht van Henrieke dat ze zich bij ons ’s anderdaags zou aansluiten. Daarover later meer.
Woensdagochtend: de eerste dag van de Pyreneeen Challenge. De rit zou ons op de Hautacam, de col de Bordères en de Col du Couraduque brengen, wat resulteerde in een rit van 117 km met 4136 hoogtemeters. De organisatie had zich een beetje misrekend mbt de locatie van de lunch, die we pas konden nuttigen na 85 slopende kms. De Hautacam is echt een k****klim: de helling varieert tussen 0 en 15% maar is nergens meer dan 200 meter na elkaar gelijk. Nooit vind je je tempo en je schakelt je helemaal suf. Ik ken geen andere klim die je mentale weerbaarheid zo op de proef stelt. Zeker als je een goede tijd wil neerzetten. En dat wilde ik: vorig jaar had ik immers twee keer moeten afstappen omdat mijn hart op hol sloeg. Maar met de training op de MV (die had ik immers 3x in een dag beklommen dus wat kon mij nog gebeuren?) voelde ik me sterk en zou ik deze berg wel klein krijgen. Het is me gelukt om de top te bereiken in één streep maar het heeft me wel krachten gekost. Na de lunch heb ik als een van de weinige deelnemers ook nog de derde col van de dag beklommen. De meeste deelnemers hebben de route afgesneden en hielden het na de tweede col voor gezien. Aan de voet van die derde klim had de organisatie grote foto’s in de berm geplaatst van de kinderen die aan de stofwisselingsziekte lijden en toen ik die zag, dacht ik: wat zit ik hier te kreunen ?
’s Avonds moe en voldaan zagen we plots Henrieke bij het zwembad verschijnen. Gelijk een biertje erbij natuurlijk en verhalen vertellen. Erg gezellig tot ver na het diner. ’s Nachts brak er een flink onweer los en ook ’s morgens viel er nog steeds regen. Diana en Henrieke wilden op donderdag naar de Cirque de Troumousse. Dat is een broertje van de Gavarnie en ook zo’n spaghetti asfalt, alleen iets minder ver. Maar wel even hoog. Om wille van de regen zou iedereen die dag wat later vertrekken. De organisatie stelde de start uit tot 1030u (en lastte daarmee ook gelijk de lange route af) en ook H en D zouden wat later aan hun avontuur naar de Troumousse beginnen. Voor mij betekende dat eigelijk dat ik precies dezelfde route zou rijden als degene die ik op dinsdag met Diana had gereden. Omdat ik parcourskennis had (kon me zelfs alle bloemetjes in de berm nog herinneren ;)) ) , kon ik de klim erg goed indelen en begon ik een beetje te ‘ spelen’ op de berg. Daarmee bedoel ik dat ik bepaalde stukken hard ging rijden en dan weer even recupereren om dan weer hard te gaan. Dat had ik nog nooit eerder gedaan. Tot dan toe was klimmen voor mijn vooral een kwestie van doseren, je hartslag en ademhaling in de gaten houden en jezelf sparen voor de laatste meters. Die dag heb ik geleerd dat je eigenlijk ook kan herstellen tijdens een klim. Gaf een goed gevoel. ’s Avonds weer met Henrieke en Diana de ervaringen uitgewisseld natuurlijk en het plan gesmeed om elkaar op vrijdag op de top van de Tourmalet te ontmoeten. Ik zou met de lange route in de ochtend de Luz Ardiden en vervolgens de Tourmalet beklimmen (dus twee beklimmingen buiten categorie meteen achter elkaar, geen kattepis) en volgens planning rond het middaguur boven zijn. Henrieke en Diana zouden met de fietsen in de auto naar de voet van de Tourmalet (aan de andere kant) rijden en vandaaruit de klim aanvatten, om ook tegen het middaguur boven te zijn. Uiteindelijk was ik rond 1130u boven en na 2 bekertjes hete bouillon ben ik weer afgedaald om hen op te zoeken. Ik koos ervoor om hen in het skidorp op te wachten, zo’n 5 km van de top. Een half uurtje later had ik ze in het vizier, hebben we nog snel een hapje gegeten in het skioord en dan de laatste klimkilometers van een geweldige 2weekse aangevat. De aankomst op de berg was zowel voor Henrieke als Diana een emotioneel momentje en uiteraard werd dat op de gevoelige plaat gelegd. Na de Mont Ventoux hebben beiden nu ook de Tourmalet afgevinkt. Bravo! Vrijdagavond was het (dans)feest, tijdens het welk werd bekend gemaakt dat er 242 000 Euro was opgehaald door alle deelnemers. We hebben ook even de dansvloer verkend maar eerlijk gezegd schreeuwde het lichaam om rust en een bed. Dank je wel Henrieke en Diana voor een memorabele toevoeging aan de Mont Ventoux. Dank je wel Trapstellers dat jullie dankzij de club-bijdrage mij de kans hebben geboden om aan dit evenement deel te nemen.