Home TC Het Trapstel Forums Gastenboek Mont Ventoux Reageer op: Mont Ventoux

#14414
Anoniem
Inactief

Thûs op de bank, kop thee er bij, geitenwollen-sokken aan, de afgelopen vakantie overdenkend.

Voor het eerst stond voor mij een reis in het teken van de fiets. Dat is was wel even wennen, geen backpack maar een tas vol fietskleren, bidons, binnenbandjes en gereedschap. Een reis waar ik al sinds afgelopen winter (samen met Tim) mee bezig was. Onder het genot van een paar goede biertjes ontstond het idee om een doel te stellen; naar de Ventoux af te reizen en die kale berg te bedwingen. Na nog een paar goede biertjes hebben we besloten dit idee op het gastenboek te zetten en jullie mee te vragen. Het was geweldig om te zien dat er bijna dertig man/vrouw er vertrouwen in hadden. (Helaas kon Tim uiteindelijk niet mee naar de Mont Ventoux). Het plan om Mathieu en zijn Boer for Life team aan te moedigen begon ook vorm te krijgen. Vrijdag 28 augustus, ’s ochtends vroeg naar Zuidwolde, Jannie op gepikt, koersauto verder ingepakt en toen op weg. Na een lange dag rijden, en de Galibier te hebben beklommen met mijn Nissan Pixo, kwamen we aan op Camping de la Meije in La Grave, een schitterende camping aan Col du Lautaret, tegen de La Meije gletsjer aan. Snel onze tentjes opgezet, zodat we toch nog wonnen van de mannen. Michiel en Luuk kwamen namelijk net iets later aan. Zaterdag hadden we een ‘vrije’ dag, dus: fietsen! Col du Lautaret op. Ik had het zwaar, moet soms even stoppen, maar de omgeving was indrukwekkend. Na een crêpe op de top van de Lautaret lonkte die andere top, 7 kilometer verder op; de Galibier. En ja, ik had het dus zwaar, maar niet gaan was op één of andere manier geen optie. Dus naar boven, op mijn eigen tempo, op mijn eigen manier. Na een aantal kilometer zit ik aan de kant van de weg, bij te komen en te genieten van de indrukwekkende omgeving, in de verte rennen de bergmarmotten heen en weer. Op één kilometer van de top kom ik aan bij de Auberge, ik zie Jannie en Michiel niet. Ik kijk omhoog en zie twee mensen zwaaien; dat moeten ze zijn. Dus hup, de fiets weer op, de laatste kilometer, Maar potverdorie, die deed zeer, maar z’n 12%. Michiel daalde af en kwam ik dus tegen. Op de top stond Jannie me aan te moedigen, geweldig. En dan sta je boven, 2642 meter, totaal bevangen door de adrenaline. Afstappen en aan Jannie melden: ik moet eerst even zitten en huilen. Het viel gelukkig mee, geen tranendal, maar wel een traantje (van toch wel geluk) wegpinken. Een overwinning op mezelf. 2 jaar geleden had ik dit niet gekund. Bijkomen, en natuurlijk samen op de foto bij het bord. Armstukken en windstopper en daarna de beloning; op naar beneden! Wat een kick, wat enorm gaaf. In Tecklenburg was ik er al achter gekomen dat ik afdalen mooi vond, maar dit was echt geweldig, wat een vrijheid!

Zondag, Mathieu-dag! Via Conny had ik thuis al de routeboeken van de Tour for Life gekregen. Tijdens de eerste etappe zou de karavaan over Col du Lautaret komen, waar ook een checkpoint zou zijn. Ideaal voor ons, dus ’s ochtends de tenten ingepakt, in de auto gestapt (behalve Jannie, die sprong weer op de fiets) en de Col du Lautaret weer op. Gekleed in het Trapstel-tenue stonde wij viertjes daar, als een stel maffe wielerfans. Elke wielrenner kon rekenen op applaus en een heuse wave. Door het weidse uitzicht konden we Mathieu al van verre aan zien komen. Conny, die met de volgwagen al even boven was, vergezelde ons met de camera. Mathieu kwam dichter en dichter bij, hij zag ons staan, maar een blik van herkenning was er nog niet. Op een aantal meter veranderde zijn gezichtsuitdrukking en ging zijn hand omhoog. Hij had ons herkend. Een blik om nooit te vergeten. Boven aan de col elkaar in de armen geslagen. Wat een belevenis. De sfeer was geweldig. Nadat de renners koffie en eten hadden gehad, stapten ze weer op en hebben we ze uitgezwaaid. Het was kort maar krachtig, en geweldig om Mathieu daar met zijn droom bezig te zien.

En toen op naar Roaix, naar de Ventoux. Een prachtige autorit door de alpen en de Provence, over bergen en door kloven. Op een gegeven moment zegt Jannie tegen me; ‘zie je ‘m al’. Ik kijk naar het zuiden en verrek, daar ligt, staat, is ‘ie. Le Mont Ventoux. De rest van de week is dat ding me blijven achtervolgen. Overal waar ik was, fietste, wandelde of reed, de kale berg was er ook. Er was geen ontkomen aan. Aan het eind van de middag komen we bij de accommodatie aan. De hele groep lag als goden in Frankrijk te zonnen bij het zwembad! Wat een leven. Het was even omschakelen van de kampeermodus naar de huisjesmodus, maar ach, zo’n leven went snel. Goed eten, goede wijn en goed gezelschap.

Woensdag was mijn dag, D-day, de dag om omhoog te gaan. Een groot deel van de groep was eerder die week al omhoog geweest, maar ik moest eerst een beetje herstellen van de Galibier. Voor Michiel gelde het zelfde, dus het plan was om met z’n tweeën die kant op te gaan. Voor vertrek sloot Ekko nog bij ons aan; om ons te ondersteunen (super!) maar natuurlijk ook een beetje omdat hij zelf nog een keer omhoog wou. ’s Ochtends om 09.00 uur op de fiets gestapt. Via Malaucène en Col de Madeleine naar Bédoin gefietst. Daar tussen de zenuwen door een cola naar binnen gegoten en toen snel op pad, langs de fontein, het dorp uit, de berg op. En steeds zie je die kale top, en het immens grote bos daar aan de linker kan. Michiel gaat er vandoor, zijn eigen tempo. Ekko blijft achter mij (hopelijk ook zijn eigen tempo) tot ergens aan het begin van het bos. Tjongejongejonge, ik kende de verhalen wel, maar potverdorie wat stijl en lang. Eigen tempo, rustig proberen adem te halen en toch zo nu en dan even afstappen. Wat een enorme en rare manier van opluchting toen Chalet Reynard tevoorschijn kwam! Even van de fiets, een cola er in, bidons vullen en door. Wat een kick om de eerste bocht vanaf het Chalet door te komen en dan de top te kunnen zien! Het was nog ver, maar dat uitzicht; stunning!! Focussen op bocht naar bocht. Lachen naar de fotograaf. Mijn naam wordt geroepen, kijk op en zie Diana naar beneden gaan, wat super tof dat zij, Valentine, Ineke en Anton vanaf Sault boven zijn gekomen! Bij Simpson even afgestapt, een groet gebracht. De laatste kilometer. Ik ben er zo langzamerhand wel achter dat het ook echt zo is dat de laatste loodjes het zwaarst wegen. Er staat iemand langs de weg, maakt foto’s en schreeuwt wat. Dichterbij gekomen zie ik dat het Herwig is! Hij rent mee, de laatste bocht door! En daar stonden Michiel en Ekko. Kortom: wat een ontvangst. De adrenaline schoot alle kanten op! De fiets afstappen ging geloof ik niet geheel soepel meer, maar ach ik heb de top gehaald! Na even uitgepuft te hebben, moest de foto bij het sommet-bord worden gemaakt. Op dat moment komen Tiemen en Douwe ook boven na hun tweede beklimmen van de dag (nog één te gaan), dus hup, ook zij er bij op de foto! Terwijl de foto’s werden gemaakt, kwamen er twee mannen aanrennen, een foto-bomb?! Nee, het waren Herman en Rob, die ook vanuit Sault omhoog waren gekomen (tweede beklimming die week voor hen)! Dus in je eentje naar boven, maar op de top omringt door een hele lading Trapstellers; wat een club!
De afdaling, naar Malaucène, was briljant. De beloning! De kick bij het behalen van een top is enorm, maar je naar beneden storten voelt bijna onwerkelijk. Het zwieren over de weg, één zijn met de fiets en de weg en je tegelijk ook de baas er over voelen!
In Malaucène op het terras, de ervaringen van de afgelopen uren met elkaar delen. En daarna met sneltreinvaart terug naar Roaix, voor een bommetje in het zwembad!

Donderdag tijd om alleen te zijn, een mooie rit naar het noorden. Herstelrondje, 60km, Minder heuvel dacht ik. Dit klopte, maar wel kuitenbijters van rond de 20% er tussen. AU! Verder veel wijnvelden, mooie dorpjes en rust. Vrijdag samen met Ronald (uitfietsen na 3 keer de Ventoux) de George du la Nesque gefietst. Met de auto naar Bédoin, koffie bij de fontein samen met Robert, Valentine, Ferry, Ineke en Diana. Zij waren aan het wachten op Herwig, na zijn eerste beklimming van de dag (nog 2 te gaan daarna). Na de koffie stappen we op de fiets, komen een paar meter buiten Bédoin Herwig tegen! Na hem ‘alez alez’ te hebben na geroepen fietsen we verder. Genietend van de omgeving, verhalen van de afgelopen week uitwisselend en op ons dooiegemak de gorges in. Drie renners voor ons in het vizier. We komen dichter bij, halen de drie heren in, maar je ziet ze kijken; verrek, we worden ingehaald door een vrouw. De voorste van de drie kon dit niet zo goed ‘handelen’ en haalt ons weer in. Ach, prima. Maar hij fietst erg onregelmatig al komen steeds weer in zijn wiel terecht, waardoor hij weer versneld. Wij fietsen lekker verder en genieten. Wanneer we bijna bij de top zijn, zit hij weer vlak voor ons. Ronald en ik kijken elkaar aan, knikken, gaan staan op de pedalen en halen hem, vlak voor de top van Gorges du la Nesque weer in. Gemeen, maar o zo fijn! Afgedaald richting Sault, geluncht in een schitterend dorpje bij een luxe restaurant en toen weer terug. ’s Avonds met de heel groep het laatste avondmaal. Een schitterende zomeravond, met z’n allen aan één grote tafel, zoals in zo’n Paturain-reclame. Gamba’s op het menu, met on the side veel goede wijn. Genieten! De week evalueren en concluderen dat het goed was. Ronald en de rest, bedankt voor de mooie woorden die avond. Zoals jullie hebben gezien, deed het me veel. Als bedankje kreeg ik van de hele groep een schitterend setje fietskleren met de opdruk: Mont Ventoux Finisher! Ik heb het geweldig gevonden om deze reis samen met jullie te maken, en ik ben blij dat iedereen het naar hun zin gehad heeft. Het was top! Letterlijk en figuurlijk, want iedereen die mee was op reis, heeft de top van de Ventoux gehaald!

Na dit avontuur ging mijn vakantie, en de rest van het avontuur, door; De auto in naar Gorges du Verdon. Een prachtplek, tentje naar de rivier in de kloof. Bijkomen, tot mezelf komen, boeken lezen, fietsen, de toerist uithangen, koken op één gasje, bier drinken en nieuwe mensen ontmoeten. Een ander gebied, de kloof is ruig maar toeristisch, het achterland is gril en bijna verlaten. Na een aantal dagen de tent gepakt, en voor de regen vertrokken. Nog zuidelijker; de Pyreneeën! Bij de Ventoux had ik met Diana de afspraken gemaakt dat hun kant zou opkomen om de Tourmalet te beklimmen. Herwig fietste de Ride4Kids Pyreneeën Challenge, 3 dagen fietsen voor het goede doel: geld inzamelen voor onderzoek naar de energiestofwisselingsziekte. Aangekomen op de camping in Algelès-Gazost, mocht ik mijn tentje opzetten naast de stacaravan van Herwig, Diana en de rest. Super. Meelopen bij een dergelijk evenement was bijzonder. De sfeer en gemoedelijkheid is geweldig.
Donderdags hebben Diana en ik de route en beklimming naar Cirque du Troumouse gereden. Het weer was ’s ochtends slecht. Toen we vertrokken was het gelukkig droog. Een prachtrit naar het ‘einde van de wereld’. Geen fietser te bekennen, alleen wij tweeën tussen immense bergen. Ruig en grillig, maar prachtig. Veel haarspeldbochten met uitzicht op watervallen en enorme bergwanden. Pauze en even schuilen voor de regen in een Auberge, een paar kilometer van de top. Opwarmen met thee en opladen met zoetigheden. De lunchende Fransen wouden niet geloven dat wij nog verder omhoog gingen. Even later, toen we bezig waren met de laatste kilometers, werden we ingehaald door een toeterende auto, waar de Fransen uit de Auberge uit het raam hingen om ons aan te moedige. Na nog tig haarspeldbochten (was de tel kwijt geraakt) belande we uiteindelijk op de top; 2103 meter! Tussen de bergen en wolken. We werden binnengehaald door onze aanmoedigende Fransen, schitterend! En daarna mochten we 40 kilometer dalen; mijn hobby! Weer een topdag in the pocket.

De volgende ochtend vroeg wakker, goed ontbijten, fietsen op de auto, op naar Sainte-Marie de Campan. De auto geparkeerd voor het kerkje, aan het begin van Col du Tourmalet. Het laatste doel van de vakantie. De fiets op, zere benen van de dag er voor, verzuring. Maar door gaan, stoppen wil niet, kan niet, staat niet in het woordenboek. Diana en ik bleken aardig het zelfde tempo te hebben, erg fijn. Elkaar ondersteunen en aanmoedigen. In La Mongie, het ski-dorp een 4,5 kilometer van de top, stond Herwig. Hij had een groot deel van zijn rit er al op zitten; heeft de Tourmalet van de andere kant beklommen en stond ons op te wachten om de laatste kilometers samen te fietsen. Geweldig! En ja, ook deze laatste loodjes waren zwaar, en weer de adrenaline, de energie, de emoties, de kick en de top! Dat hebben we maar mooi even geflikt!
Daarna hebben we aan de zijkant van de top, de herdenking voor de kinderen met de energiestofwisselingsziekte mee gemaakt, samen met een paar honderd fietsers, lopers, vrijwilligers en ouders. Indrukwekkend, meer woorden heb ik er niet voor.
En daarna weer die afdaling. Terug naar de camping. En deze was misschien wel het mooist. Bijna geen bochten, vooral vrijheid!
’s Avonds eten, bier en feest. Een top afsluiten voor de voor mij bijzondere dikke twee weken. Veel ervaren, meegemaakt, bereikt, geleerd, en veel tijd doorgebracht met mooie mensen en dat maakt me een gelukkig!

Voor iedereen: Nogmaals heel erg bedankt, het was mooi!!

Liefs, Henrieke