Herdenking Sander Henstra

Sander Henstra  * 04-01-1975 - † 07-09-2017


23 reacties


  • Henrieke says:

    ‘Fietsen, racen, sleuren, stoempen. Het liefst Noord-Groningen in. Op zoek naar de wind, naar de leegte. De leegte om je heen en de leegte in je hoofd. Soms alleen, soms met een peloton. Zo lang mogelijk op kop, het meest geliefde wiel van het peloton creërend. Wie wou er nou niet achter die brede rug van Sander fietsen. Sociaal. Om elkaar denken, de groep bij elkaar willen houden, samen uit, samen thuis. Maar ook afzien, diep gaan, alles wat je in je hebt geven, en dan nog een beetje verder. Op het vlakke, maar ook in de bergen. Het liefst de leegste, de zwaarste, de kaalste; de Mont Ventoux. Als Sander op het vlakke de keuze mocht maken gingen we naar Noordpolderzijl. Even de dijk op, voor je uit starend, uitkijkend over het wad. Soms met eb, soms met vloed. Altijd even een foto van z’n fiets maken, altijd op de zelfde plek, vanuit dezelfde hoek, cranks en trappers horizontaal, en dan vooral nog even benadrukken hoe mooi deze omgeving én zijn Cannondale wel niet waren. De schoonheid van het simpele. Oog voor detail, kennis van de koers en passie voor de koers. Uren lang naar de Ronde van Vlaanderen kijken, gepaard met de nodige speciaal-biertjes. Hersteldrank noemde hij het wel. Want na het afzien komt de adrenaline, endorfine en het genieten.

    Afgelopen zondag zijn we gaan fietsen. Fietsen naar Noordpolderzijl. De leegte tegemoet. De voeten in de pedalen, het hoofd in de wolken, bij Sander’.

  • Hans says:

    NPZ is voor velen een geliefde plek, voor mij en mijn kinderen uniek: ons eigen monument. Omdat wij daar – tussen de aardse wereld en de eeuwige oneindigheid – Marja’s as hebben verstrooid. Ik schreef ter verklaring van mijn afwezigheid zondag aan Herman, dat ik die plek maar moeilijk kan delen met anderen die het tot hun plek maken. Nu voel ik dat anders, ik zal niet meer naar NPZ kunnen gaan zonder ook aan Sander te denken. Hans

  • Wilma Jansen says:

    Winterfietselfstedentocht 2016

    De tweede Winterfietselfstedentocht heb ik grotendeels naast Sander gefietst, op de tweede rij achter Steven en AJ. Voor hem heel bijzonder, want de eerste editie lag hij nog in de lappenmand en de reis naar de Ventoux had hij ook laten schieten. Vroeg in de ochtend in het donker en in een kou en miezer die Tim al vooraf de boel deed vervloeken, gingen we naar de start in de Elfstedenhal in Leeuwarden. Bij de eerste stop zei Anton optimistisch dat de bui zo voorbij zou zijn, dat zag hij op Buienradar.

    Bij de volgende stops durfde hij ons niet meer aan te kijken, want het zou niet meer droog worden die dag. De temperatuur lag dichtbij het vriespunt en we raakten snel doorweekt, maar zolang we fietsten was er niks aan de hand. Maar elfstedentocht, dus elf keer stempelen met lange pauzes en even zovele keren een warm onthaal door het Trapstel-supportteam. Ik geloof dat het na Franeker was dat we hoorden dat de tocht zou worden stilgelegd. Teveel mensen raakten onderkoeld. Heb ook nog nooit zoveel reddingsfolie in mijn leven gezien als die dag. Enig beraad in onze groep: no way dat wij zouden stoppen! Maar goed, als we van de weg zouden worden geplukt hadden we ons daarbij neer te leggen. Gelukkig waren we ver genoeg om de tocht te mogen uitrijden. Maar de steeds sneller volgende stops begonnen hun tol te eisen. Iedere keer stilstaan betekende flink afkoelen en het duurde steeds langer om weer een beetje op temperatuur te komen.

    En toch, zolang we fietsten was het prima te doen. Toen ik in de middag iets te enthousiast tegen Sander zei dat het in die regen en kou toch ook nog goed te doen was, bromde hij dat het wat hem betreft nou echt weleens mocht stoppen met de regen. Bij Bartlehiem was het echt koud en zagen we mensen onderkoeld rondzwalken. Maar we gingen natuurlijk door ook al werd het steeds zwaarder vanwege de afkoeling. En we haalden Leeuwarden. En ik heb zelden een gelukzaliger blik gezien dan die van Sander toen hij over de finish was!

  • Egbert says:

    Lees nu pas het stukje van Sanders als ” Renner in Beeld”
    Daarin gaf hij aan ooit de Mont Ventoux drie te willen beklimmen en lid te worden van de malloten club. Het is hem helaas niet gegund. Ik wens zijn vouw en kinderen en verdere familie alle sterkte toe om dit verlies te verwerken. Voor hen die het volgend jaar naar de MV gaan misschien een uitdaging om namens en voor Sander de berg drie keer op een dag te beklimmen. Hij zal het machtig prachtig vinden.

  • Almar says:

    De strijd verloren

    Toch een winnaar

    Voor altijd mijn kopman

    Rust zacht vriend

  • Jaap Vis says:

    Sander vaarwel

    Sander zat alleen in de winter bij mij in de groep, heel goed kende ik hem niet. Maar toch weet je na enige tijd goed wie iemand is, hoe hij is. Hoe een man fietst zegt veel over wie hij is..
    En Sander werkte ook altijd voor anderen, zo was hij.
    Toen ik hoorde dat hijn weer ziek was schrok ik.Het was niet goed begreep ik. Met Wilma en Erik ging ik naar hem toe.
    We hoorden een heel slecht verhaal en Sander wist het maar al te goed. Maar hij was bezig met een tacx om de conditie op peil te houden. Ik zag hem kijken naar zijn kinderen, En vertellen dat ze het konijn gezocht hadden.
    Hartbrekend. Hoe hij naar zijn kinderen keek.
    Daarna zagen we alkaar nog bij trapstel aangelegenheden.
    Hij vertelde het slechte verhaal en de pijn. En wat zijn plannen nog waren. Nooit zag ik zijn ogen dof.
    Sander was een moedig mens, met hart voor anderen.
    Vaarwel Sander

  • Ekko Smith says:

    Sander had een tumor in zijn arm. Hij deed er niet zo moeilijk over. Terwijl ik schrok en zei dat die tumor wel verdraaid dicht bij zijn oksel en dus lymfeklieren zat. Sander gaf aan dat de tumor volledig weggehaald was. Dik een jaar terug tijden onze clubrit rondom Groningen hij last van zijn rug kreeg. De ellende begon. Ondanks dat reed hij mij en Henrieke nog eens flink er uit in een sprint naar Moeke Vaatstra. Sander bleef ondanks zijn ziekte betrokken bij de club. Foto’s maken, naar de Boeter, de sprint van de snerttocht enz. Helaas werd dat steeds minder doordat het niet meer kon.

    Onderstaande mail is het laatste contact dat ik met Sander heb gehad. Ik heb deze mail de laatste dagen vaak na gelezen en sterkt mij in de gedachte wat een mooi bijzonder mens Sander is. Ik hoop dat dit een bijdrage kan leveren aan de moeilijke opdracht die Herman heeft om een toespraak te houden woensdag a.s.

    Hey Ekko,

    Laf of niet, je klimt in de pen! Of het toetsenbord in dit geval.
    Alie heeft wel gelijk, het gaat niet zo goed met mij.

    Nu de ziekte niet meer bestreden word, merk ik dat hij ongelimiteerd veder woekert. Op sommige plekken kunnen ze dat middels bestraling nog een beetje afremmen, om de mobiliteit te behouden of om pijn te voorkomen maar op andere plekken kan dat niet omdat het weer andere ellende in de hand werkt. Technisch verhaal..

    Ik ben hoe dan ook vermoeider dan een tijdje geleden, slechter ter been ook, lopen doe ook alleen nog kleine stukjes. Fietsen is in ieder geval definitief van de baan ben ik bang.

    Groet, Sander

    Ja Sander, dat is wat Alie mij vertelde. Al fietsende afgelopen zondag passeert zo’ n opmerking even de revue. En fiets je machteloos in gedachten verder. Valt er een hoosbui over je kop en het peloton is verdeelt in schuilen of doorfietsen. We werden bijna van de weg geblazen. Er zijn nieuwe leden bijgekomen. Zij weten niet wie Sander is. Ronald heeft een bloedmooie rit uitgezet door oost Drenthe en Groningen. We genieten met volle teugen en de werkelijkheid is bij ieder weer anders. We eindigen bij Waterhuizen, bij de spoorwegovergang. De rondvraag; iedereen heeft het naar zijn, haar zin gehad. Nieuwe rijders beloven terug te komen, zij weten ook niet wie Ferry is. Twee weken terug kwamen we hier Ferry tegen. Godsamme ook met een vreselijke ziekte. Hij fietst nog, wel op een woon- werkfiets, maar hij fietst en wordt begeleid door een aantal van ons richting Haren. Op zijn tempo. Ieder zijn tempo.
    Mooie en vreselijke belevenissen leven naast elkaar.
    Als je nog de wil, zin en kracht hebt om eens bij de club te zijn, kijken, vertrek op zondag, koffie drinken, fotograferen of weet ik veel wat…ik zou het leuk vinden om, het wordt nooit meer samen fietsen, de verhouding is scheef, …
    Misschien kan ik je meenemen in de auto o.i.d.

    Hou je taai.

    Ekko

  • Een saluut van Alberto

    De afgelopen weken dacht ik vaak aan Alberto Contador
    Niet omdat ik nu per definitie eindeloos vaak aan wielrenners denk
    Hooguit aan Puck Moonen dan
    Ik zag in Alberto Contador iets van Sander

    Alberto deed nog aan de grote koersen mee
    Terwijl de metertjes van zijn teambaas en ploegarts
    En ook de metertjes van Chris Froome zeiden
    Deze strijd ga je niet winnen Alberto

    Alberto keek niet naar de metertjes
    Die zeiden namelijk dat Alberto niet ging winnen
    En hoe hard iedereen dan ook zegt, jij kunt het
    Alberto wist, dit ga ik niet winnen

    Dan kun je afstappen en je rugnummer afspelden
    Of je kunt opstappen en aanvallen
    Terwijl het lichaam schreeuwt
    Gewoon op die pedalen gaan staan

    Omdat het nu nog kan
    Omdat je nu eenmaal op die berg zit
    Of omdat je het gewoon zo mooi vind
    Mee te mogen doen

    Mensen die geestdriftig met je mee rennen
    Geïnspireerd door jouw enorme wilskracht
    Omdat je alles eraan doet wat je kunt
    Om er uit te halen wat erin zit

    Sander deed mee aan de zwaarste koers van allemaal
    Hij kon niet winnen zeiden de meters
    Die gooide hij dan ook maar weg
    Hij wist zelf verdomme ook wel dat hij niet kon winnen

    Maar hij zat nu eenmaal in die koers
    Hij stampte nog eens woest op de pedalen
    Haalde eruit wat erin zat
    En inspireerde ons allemaal

    Alberto won zaterdag op de Angliru
    Als eerbetoon aan Sander
    Zeker weten

  • Luuk says:

    De rit naar NPZ was indrukwekkend en als ik weer in Noordpolderzijl zal ik zeker aan Sander terug denken. Onderweg zat ik aan de vele leuke momenten te denken zoals het moment dat hij de kei wint op de klinkers in Hardewikkersstraat en de toen ik met Sander, Jan en Almar de interland Nederland Turkije bezochten de stand werd 1-1 maar wat sfeer betreft stonden met 10-0 voor en zeker toen we nog de blinde lotto wonnen in de bus was de feestvreugde compleet. Maar ook de mindsetting van Sander was geweldig zeker op het gebied afzien op de fiets als voorbeeld het fietsen met 0 graden tijdens winterelfsteden. Wat Sander mij zeker nalaat is hoe omging met de ziekte . Hij maakte er geen oorlog van want in oorlog heb je alleen maar verliezers . Hij strijdde wel maar op een een beschavende manier , je was er open over , ook over je emoties. Ik wens de familie dan ook nog veel geluk de komende tijd .

    Groeten Luuk Riensema

  • Bestuur Bestuur says:

    Donderdag 7 september 2017 is Sander Henstra na een slopende ziekte overleden. Vanaf maandag ging zijn gezondheid snel achteruit en is hij om 23.30 uur in het bijzijn van zijn familie overleden.
    Ondanks dat wij wisten dat zijn overlijden onvermijdelijk was, zijn we erg geschrokken van dit bericht. Wij wensen zijn naasten dan ook alle sterkte in de komende moeilijke periode.
    Zondag hebben we een indrukwekkende fietstocht gehouden naar het voor Sander bijzondere NPZ, dit in het bijzijn van zijn vader en collega’s.
    We hebben nu deze pagina gemaakt en nodigen alle leden uit om hun verhalen en reacties met elkaar te delen.


Bericht plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.