Herdenking Sander Henstra

Sander Henstra  * 04-01-1975 - † 07-09-2017


23 reacties


  • Dit zijn van die momenten waarop je je zou willen verschuilen achter cliche’s als “ik heb er geen woorden voor, veel te jong, de strijd die hij niet kon winnen”, etcetera… Maar dat zou geen recht doen aan Sander. Hij was een bikkel en een optimist, die ook als het moeilijk werd zicht niet verstopte. Niet op de fiets en ook niet in het leven.
    De manier waarop hij de laatste jaren met zijn ziekte en de daarbij behorende ongemakken om is gegaan kan ik alleen maar beschrijven als indrukwekkend.

    Sander en ik kwamen ongeveer in dezelfde periode bij het Trapstel. we waren ongeveer even oud en van hetzelfde niveau en hebben veel clubritten en tourtochten in hetzelfde groepje gereden.
    Ik heb bijvoorbeeld goede herinneringen aan een Noorderrondrit die we met een gemiddelde van boven de 30 afrondden en het vieren daarvan op het terras bij Moeke Vaatstra. Met zijn tweeën op kop van een groepje, lekker rammen tegen de – op het Hogeland altijd aanwezige – wind. “Windjammen” noemde hij dat !
    In tegenstelling tot ondergetekende kon Sander daar ook van genieten in slechtere weersomstandigheden. De Belgen hebben hun ‘Flandriens’, voor mij was Sander een ‘Hogelandrien”…!

    In de herstelperiode na de tumor in zijn arm wilde Sander graag mee met de trip naar de Ventoux die Henrieke en ik op poten hadden gezet. Dat zat er echter niet in en helaas hoef ik mijn belofte om de trip na zijn herstel gewoon nog een keer te organiseren niet te houden….

    Rust zacht, Bikkel

  • Michel says:

    Ik kan mij het moment op het terras bij Moeke Vaatstra nog goed voor de geest halen. Sander liet toen zijn arm zien met de bobbel erin. Er was toen niets aan de hand vertelde hij. Het geeft zijn optimistische kijk op het leven weer. We hebben voorafgaande aan een vergadering van de veiligheidscommissie een complete rondleiding gehad door de brandweerkazerne aan de Sontweg. Sander straalde tijdens deze rondleiding en vertelde vol passie over zijn vak. Ik heb Sander tijdens de Snerttocht vervoerd in de auto zodat hij foto’s kon maken en kon genieten van zijn fietsmaten. Het was goed om te zien dat hij daarvan genoot. Ik ben zelf op tijd weggegaan maar hij schoof net als in de oude tijden aan bij de nazit.
    Sander, rust zacht.

  • Jan Campa says:

    Sander heb ik weinig gesproken en dus ook nooit echt leren kennen. De keren dat ik met hem heb gefietst kon ik het goed met hem vinden. Iemand waar je niet echt iets tegen kan hebben. Gehad over brandweerman zijn, over de tumor van de eerste keer. Trots zijn op zijn rode stuurlint, want het was lekker anders. Geholpen met trainen voor de Winter-11-steden 2016.
    Eigenlijk in al die tijd te weinig contact gehad. Dat zal nu ook niet meer kunnen.

    De wereld een stukje donkerder
    en zo veel mensen die het niet weten
    Naar Noordpolderzijl solo,
    maar toch nooit alleen
    Sander, we zullen je niet vergeten!

  • Marco says:

    Mijn mooiste Herinnering met Sander was Parijs-Roubaix 2016.

    Samen met Sander, Jan van Wolferen en Henrieke foto’s gemaakt in de straat voor spaak. We deden mee aan een prijs vraag die we ook wonnen. Met z’n 4er hebben toen 1500€ aan fiets kleding gewonnen.

    En Sander won de 1e open Groninger kampioenschap en won een heuse Basaltkei

    Veel mooie plezierige herinneringen aan Sander, zal je nooit vergeten.

    Marco

  • Chris says:

    Het is 01-03-2017, het laatste bericht van Sander in de app van de Veiligheid-commissie:

    “Heren, bedankt voor de samenwerking. Ik ben er trots op dat ik samen met Herwig, Chris en Rob aan de basis heb gestaan van een vergroot veiligheids bewustzijn binnen het Trapstel. Ik hoop dat het nu voortgezet gaat worden maar met nieuwe, gemotiveerde commissieleden komt dat vast goed.”

    Respect, wat een positieve inzet, wat kracht, nogmaals Sander…respect!

  • Gerda Jansen says:

    Stoer
    heel stoer
    doen op een terras, met stoer nieuws
    moeilijk nieuws
    Stoer van flink zijn, bij brand, en echte moeilijkheden
    Stoer van heel veel houden van,
    Stoer bij tegenwind, een hand op de rug.
    Stoer van heel moeilijk op zijn gronings
    Sander is heel stoer, rust zacht

  • Annie says:

    Sander, Ik vond je een lieve goeierd. Je had een blik waar de Noordpool nog van zou smelten! Ik heb niet zo vaak met je gefietst maar nu krijg ik zelfs geen like meer op een berichtje op facebook van je! Jammer dat je niet beter kon worden, verschrikkelijk voor je dierbaren. Vaarwel Sander.

  • Moi Gab, “Hey pik” ;zei je dan. Effe handjes schudden, beetje ouwe hoeren, en weg waren we. In onze ‘Hiks, (Het is Koers Shirtje). Jij de zwarte en ik de witte versie! We zagen de mensen kijken, en we hoorden de mensen denken. ‘Daar fietst een goed gesoigneerd stel hoor!! Bij de elite hebben we nooit gereden, maar ‘Who Cares, we maakten onze eigen koers! Het rondje om de kerk in Anloo bijvoorbeeld. Nadat we al peddelend door het mooie Drenthe alle wereldproblematiek hadden opgelost, was daar ineens de kerktoren in Anloo. Je keek een beetje raar op, toen ik zei; we gaan zwieren/zwaaien rondjes draaien. Maar al gauw zat je lachend in mijn wiel, en reden we onze eigen gecreëerde criterium om de kerk.
    Verliezen??, daar deden we niet aan, we verdeelde de vleesprijs eerlijk. Allebei de helft van de droge worst daar in het cafeetje in Loon!!

    Maar ook naast de fiets konden we het buitengewoon goed met elkaar vinden! Koersen op tv bij Spaak, of bij Tim loeren. Biertjes drinken, het liefst van die speciale! Het mooiste was in de Ierse pup op het Kattendiep waar we naar schildpadden in ons Guinness schuim zochten. En… vonden!!

    Of die keer met Luuk en Almar, het uitstapje naar Mokum. Met de nodige hersteldrankjes, in de bus om de kwalificatie wedstrijd van Nederland tegen Turkije bij te wonen. Een teleurstellende 1-1 werd het. Maar wederom ‘Who cares’ Wat hebben we gelachen, en we wonnen wel mooi de blinde toto!!

    En zo kan ik nog wel veel meer mooie momenten opsommen. Maar, dat is voor een andere keer.
    Sander; ik ben blij dat ik je vriendje mocht zijn, en zal al onze avonturen nooit vergeten!
    Het ga je goed Gab!

  • Patrick says:

    Dag Sander, eigenlijk hebben we niet heel veel samen gefietst. Tijdens die paar keer dat we elkaar wel troffen, praatten we over onze gezamenlijke muziekvoorkeuren. Verrassend dat een aantal alternatieve bandjes bij jou en bij mij hetzelfde gevoel naar boven bracht. Thuisgekomen van de rit kon ik dan nagenieten van het fietsen en het hebben over muziek met jou.
    Conclusie, we hebben mekaar veel te weinig gezien op de fiets maar de momenten die we wel samen waren zijn me zeer dierbaar. Dag Sander.

  • Marten says:

    Ergens in mei van dit jaar ben ik samen met Wilma op bezoek geweest bij Sander en sindsdien komt het beeld van Sander regelmatig in mijn gedachten voorbij. Op die ochtend liep hij moeilijk, maar was ondanks dat een fijne gastheer. De koffie en de koeken regelde hij zelf, hulp was niet nodig. Wel vertelde hij dat soms hulp wel nodig had en hij dat niet leuk vond. Hulp was bijvoorbeeld nodig als de dakkoffer op de auto moest om samen met zijn gezin een weekend weg te gaan. Ik ken hem niet zo goed maar ik heb wel een beeld gekregen van een fijne vader die hij geweest moet zijn voor zijn dochters, die waren alles voor hem. Ook kon hij er wel over praten hoe zij met hun dochters met de situatie omgingen, indrukwekkend! Ondanks dat hij, denk ik, een optimistisch mens was besefte hij heel goed hoe ernstig zijn situatie was. Het is hartverscheurend als je bedenkt dat zijn vrouw en kinderen hem hebben moeten laten gaan.
    Het voelt voor mij nog niet zo lang geleden dat hij door de week wel met ons fietste en positief kon vertellen over de operatie en herstel van de tumor in zijn arm. Helaas heeft die positieve instelling hem niet mogen helpen en hebben we een fijne fietsmaat verloren.


Bericht plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.